Αρχηγός, σύμβολο, πολυνίκης

Ας πούμε, ξεκινάς τον πρωταθλητισμό. Από παιδάκι, φαίνεται ότι έχεις ταλέντο. Η στιγμή που αλλάζει η καριέρα σου, είναι ανύποπτη. Τυχαία. Μέσα σε χαμόγελα που κι εκείνα είναι ανυποψίαστα. Η στιγμή που αλλάζει η ιστορία του ελληνικού πόλο δεν μπαίνει με βάγια και κλάδους μέσα στην πισίνα, ούτε είναι αστραφτερή. Απαστράπτουσες οι στιγμές γίνονται, τις κάνει το ταλέντο και η σκληρή δουλειά. Τις κάνει η αντίληψη και η αυταπάρνηση τις κακές ημέρες. Τις κάνει η μηχανική κίνηση, το κολύμπι χωρίς την μπάλα και η επιθυμία για εκείνη. Αυτή η κουραστική ευτυχία, να σηκώνεις τίτλους με τρομακτική συνέπεια.
Η ιστορία δεν χρωστάει στον Θοδωρή Χατζηθεοδώρου κάτι περισσότερο από ό,τι του οφείλει η καθημερινότητά του. Δεν μιλάμε για τον χαρισματικό πολίστα, που φέρνει τον αγκώνα του παράλληλα με το νερό, για να εξαπολύσει τον κεραυνό που η ΦΙΝΑ θα τον συγκαταλέγει στα καλύτερα γκολ της. Για εκείνον που αλλού κοιτάζει και αλλού δίνει, που παίζει στην επίθεση περιφερειακός και στην άμυνα πάνω στον φουνταριστό, απλώνοντας τα χέρια με παροιμιώδη μανία πάνω από την μπάλα. Δεν μιλάμε για τον νικητή, με τα δύο γκολ σε τελικούς κυπέλλου και εκείνη την καταραμένη απόφαση στο Ντουμπρόβνικ, που στέρησε από τον Ολυμπιακό την ευκαιρία να σηκώσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών το 2001. Αλλά για εκείνον τον αθλητή που, χρόνος μπαίνει χρόνος βγαίνει, βρίσκεται στις επάλξεις, με την αδρεναλίνη εφήβου και τη δίψα μαθητή για γνώση. Με την διαύγειά του σε εγρήγορση και την εμπειρία του απλωμένη στο νερό. Το μείγμα βγάζει ένα εξωτικό κοκτέιλ, που η ύφεση δεν σταμάτησε το ποσοστό της έκστασής του.
Ο Χατζηθεοδώρου δεν είναι ένας ντόπιος ήρωας ή, τουλάχιστον, μόνο. Η φήμη του απλώθηκε, η Πεσκάρα ήταν έτοιμη να τον αποκτήσει στα ντουζένια του, αν δεν τον κρατούσε την τελευταία στιγμή ο Ολυμπιακός. Θα την έπαιρνε την Ευρωλίγκα, αργά ή γρήγορα. Το θέμα ήταν να την κατακτήσει εδώ. Για εμάς και, πιστέψτε μας, για εκείνον, με την αγαλλίαση που νιώθει όταν φοράει το άσπρο μπουρνούζι με τον κόκκινο δαφνοστεφανωμένο ή το κόκκινο μπουρνούζι με τον άσπρο δαφνοστεφανωμένο.
Όταν, πια, βγήκε από το νερό, χαμογελαστός χαμογελαστός, το κοντέρ έγραφε 27. Η πραγματικότητα ήταν ζοφερή, αλλά, ξέρετε, δεν είναι εκείνη το άπαν. Μπορεί η σύγκριση να μη σου δίνει να φας και να μην σε κάνει να ζεις άνετα, παρά στο νοίκι, να μην σου αυγατίζει τον τραπεζικό λογαριασμό με χρήματα που δικαιούσαι, αλλά τουλάχιστον, σε κάποια χρόνια, όταν, πια, θα αθλείσαι μόνο για να διατηρείσαι φιτ και η πισίνα θα είναι ώρες χαλάρωσης, κάποιοι θα ασχολούνται με εκείνους που θα προσπαθούν να σε ξεπεράσουν. Οι 27 τίτλοι που έχει κατακτήσει ο Θοδωρής Χατζηθεοδώρου είναι οι περισσότεροι που έχει πάρει Έλληνας αθλητής, σε κάθε σπορ, τουλάχιστον καταγεγραμμένοι. Ας παρατεθούν, για το δημοσιογραφικό: 13 πρωταθλήματα Ελλάδος, 11 κύπελλα Ελλάδος, 2 σούπερ καπ Ελλάδας, 1 Ευρωλίγκα και ένα Σούπερ Καπ Ευρώπης. Διαμάντια, το 2002.
Αναλυτικά οι τίτλοι του μεγάλου αρχηγού:
Πρωταθλήματα Ελλάδας (12): 1996, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2007, 2008, 2009, 2010
Κύπελλα Ελλάδας (11): 1997, 1998, 2001, 2002, 2003, 2004, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010
Σούπερ Καπ Ελλάδας (1): 1997, 1998
Τσάμπιονς Λιγκ (1): 2002
Σούπερ Καπ Ευρώπης (1): 2002