Απαγορεύεται η χαλάρωση...

Εμένα δεν μου αρέσουν οι φτηνές δικαιολογίες. Ούτε ΑΕΚ είμαι να κλαίγομαι για λάθος επιλογές και διαιτητικά λάθη, ούτε βαζέλα να κλαίγομαι ότι με επηρέασε ο προηγούμενος αγώνας. Εδώ είναι Πειραιάς, εδώ είναι Θρύλος και εδώ δικαιολογίες δεν υπάρχουν, δεν τις θέλει ο λαός του Θρύλου και δεν θα έπρεπε να τις χρειάζονται ούτε οι παίκτες και ο προπονητής της ομάδας, που αμείβονται πλουσιοπάροχα σε καιρούς σοβαρής οικονομικής χρήσης για να τιμούν την φανέλα που φοράνε. Τι σημαίνει δηλαδή δεν υπήρχε κίνητρο; Είσαι Ολυμπιακός. Αυτό από μόνο του φτάνει και περισσεύει. Ούτε απέναντι σε κανένα μεγαθήριο έπαιζες, ούτε απέναντι στην μικτή κόσμου, για να χάσεις με κάτω τα χέρια και με τρία στον σβέρκο. Έπαιζες με τον Ατρόμητο που με το ζόρι έμεινε στην κατηγορία. Και αν ούτε αυτό σου φτάνει, τότε το πας αλλού. Κι εκεί αρχίζει το ωραίο. Η ομάδα που κατέβηκε χθες για να χάσει από τον Ατρόμητο, είχε στις τάξεις της παίκτες που για τον άλφα ή βήτα λόγο (ηλικία, φόρμα, τραυματισμοί) δεν είχαν πάρει φέτος τις ευκαιρίες που είχαν πάρει άλλοι συμπαίκτες τους. Με βάση αυτό λοιπόν, έπρεπε να μπουν μέσα και να τρώνε σίδερα. Αντ’ αυτού, είδαμε τους παίκτες του Ολυμπιακού να γίνονται έρμαιο στις ορέξεις του Νεμπεγλέρα, του Σφακιανάκη και δεν ξέρω κι εγώ ποιου άλλου συνταξιούχου. Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη τις φιέστες. Η φιέστα θα έρθει, θα γιορταστεί και θα περάσουμε καλά. Εδώ όμως ξαναλέω, είναι Θρύλος, είναι λιμάνι, είναι Ολυμπιακός. Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό και δεν κατανοεί τι σημαίνει αυτό, ας περάσει έξω και ας μας αδειάσει την γωνιά. Οι μεγάλες ομάδες, οφείλουν να παίζουν σαν μεγάλες ομάδες σε κάθε παιχνίδι. Αυτές είναι οι απαιτήσεις σε τέτοιο επίπεδο. Ούτε σπιθαμή παρακάτω.