Καπετάν Σπύρος

Λυμπερτά και Γιαννιώτης

Η πρώτη σημαία αποφάσισε να κρεμάσει το σκουφάκι της το καλοκαίρι του 2010 και τέθηκε στη διάθεση του Ολυμπιακού. Ο Σπύρος Μπιτσάκης έγινε τιμ μάνατζερ της ομάδας κολύμβησης τον Ιανουάριο του 2011 και από τότε, με την αρωγή του έφορου του τμήματος, Γιώργου Παπαδόπουλου, τρέχει για να τακτοποιεί υποθέσεις που αφορούν στην ομάδα και να την έχει έτσι όπως την είχε στην Τρίπολη, δηλαδή ενωμένη. Όλοι οι κολυμβητές, αλλά και οι προπονητές, έκαναν λόγο για το φανταστικό κλίμα που επικρατούσε, οι μικρές κολυμβήτριες έζησαν το όνειρό τους και οι μεγαλύτεροι ένιωσαν περήφανοι για τις νίκες τους. Αυτό είναι, στον αθλητισμό, το εμπνευσμένο, είτε βρίσκεσαι κάτω από μία σημαία όπως αυτή του Ολυμπιακού, είτε είσαι σε τροχιά πρόκρισης σε μία κούρσα, για να πάρεις το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες ή το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και οι χεριές φεύγουν μόνες τους και είσαι απ’ έξω και σε βλέπεις να κολυμπάς, και σου φωνάζεις «πιο γρήγορα, πιο γρήγορα».
«Για εμάς τους μικρότερους ήταν όλοι οι μεγάλοι αρχηγοί», τόνισε ο Στέλιος Φιλόπουλος. Τούτο το τερτίπι είναι καθαρά δημοσιογραφικό, αλλά ο Σπύρος Γιαννιώτης σήκωσε στην Τρίπολη το πρωτάθλημα, το 53ο του Ολυμπιακού, και ήταν το πρώτο του ως αρχηγού της ομάδας. Στο μυαλό ενός από τους πιο υπέροχους κολυμβητές που έχει αναδείξει η ρημάδα η κολύμβηση- δεν είναι παράξενο ότι τα πιο πολλά από τα παιδιά που από καιρού εις καιρόν καθαγιάζουν τον ερασιτεχνικό αθλητισμό έχουν όλα τα στοιχεία ώστε να είναι πρότυπα, είναι εκπληκτικοί επαγγελματίες, έχουν το μυαλό τους στη δουλειά και κάνουν σε ένα βαθμό που ελάχιστα απέχει από το άψογο όλα αυτά που θα έπρεπε να γίνονται από εκείνους που έχουν το οικονομικό πρόβλημά τους λυμένο- στριφογυρίζει η κούρσα της 10ης Αυγούστου στο Λονδίνο. Τα 10 χλμ. ανοικτής θάλασσας, που για τον Γιαννιώτη δεν θα είναι απλώς ο αγώνας της ζωής του (διότι για όλους τους πρωταθλητές ο καλύτερος αγώνας είναι ο επόμενος και ποτέ ο προηγούμενος), αλλά και μία λυτρωτική αναμέτρηση με τον εαυτό του, η οποία ελπίζει να τον βγάλει νικητή.
Μέχρι τότε ο καπετάν Σπύρος του Ολυμπιακού θα συνεχίσει να κάνει προπονήσεις και γύρω στα μέσα του Ιούλη θα επιχειρήσει να φορμαριστεί. Τα εμπόδια δεν είναι λίγα, αλλά στο μυαλό του υπάρχει αυτό και μόνο αυτό από πέρυσι στις 20 Ιούλη, όταν ποτίστηκε η γλάστρα μαζί με τον βασιλικό και στα 10 χλμ. της Σανγκάης δεν πήρε μόνο την πρόκριση για τον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά και το χρυσό μετάλλιο. Πάντως, ας μην αμφιβάλλει κανείς: για τον Γιαννιώτη ήταν όντως η… γλάστρα αυτό το χρυσό, διότι στη συνεργασία με τον Νίκο Γέμελο έχουν πανηγυρίσει ήδη τέσσερις προκρίσεις για τους Ολυμπιακούς. Οι πέντε κύκλοι είναι η βενζίνη που γεμίζει το ρεζερβουάρ και των δύο, αν και ο Γιαννιώτης, όχι μόνο αγαπάει αλλά, σέβεται υπερβολικά τον Ολυμπιακό, σε σημείο «να έχω κάνει ό,τι μου έχει ζητηθεί. Δεν μετράνε τα λόγια, οι πράξεις μετράνε», τόνισε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού επιστροφής του από την Τρίπολη.
Τούτο, λοιπόν, εστί το αίμα του. Το αίμα το ολυμπιακό, από όποια μεριά και να το ανταμώσεις. Με το χρώμα της σημαίας που ανεμίζει. Για τα άλλα υπάρχει χρόνος. Να είμαστε καλά, να γεμίσει το «Ελ. Βενιζέλος» με χαμόγελα τον Αύγουστο. Και τα υπόλοιπα θα τα βρει η υπηρεσία.