Πρώτοι μάγκες οι Έφηβοι

Ο Δημήτρης Κραβαρίτης τους έβλεπε να παίζουν σχεδόν όπως είχε ονειρευτεί. Και στο εφηβικό πόλο έγινε χώρος, για να στρογγυλοκαθίσει η ομαδάρα του στην κορυφή του.
Το 8-5 επί του Παλαιού Φαλήρου στο κολυμβητήριό του ήταν μία μεγάλη δικαίωση δουλειάς, μόχθων και θυσιών. Το παζάρεμα των διαδρομών σε κολυμβητήρια, η μία ώρα προπόνησης, η... προσφυγική μετακίνηση σε γυμναστήρια. Και τελικά, το πόλο. Αυτό που μένει για τον Μανώλη Πρέκα και την παρέα του, που ευτύχησαν να ανέβουν στην κορυφή και να δώσουν τον πρώτο τίτλο στην ακαδημία του Ολυμπιακού από την επανέναρξη της λειτουργίας της, το 2005. Ήταν γρήγορη η άνοδος στην κορυφή. Ήταν επώδυνο και κουραστικό το να μην έχουν το δικό τους σπίτι για να δουλέψουν. Ήταν η συνεχής κίνηση από τους ανθρώπους της ακαδημίας, η ευθύνη το να λειτουργήσει κάτι που, προφανώς τηρουμένων των αναλογιών, θα ήταν ιδεατό. Η κορυφή ήρθε, η πρώτη, μετά από δύο χαμένους τελικούς στην παράταση και μετά από επιτυχίες, όπως ήταν η πρόκριση στην τελική φάση. Ήρθε με πειστική νίκη επί μίας δύναμης στις μικρές ηλικίες, όπως ήταν το Παλαιό Φάληρο και… γκαζωτά: ο Ολυμπιακός πάτησε το πόδι στο τρίτο οκτάλεπτο, έκανε ένα επί μέρους σκορ 4-0 και ξέφυγε από την όραση των αντίπαλών του, σαν να ήταν κάποιος που ξέρεις ότι υπάρχει δίπλα σου, αλλά δεν μπορείς να το δεις.
Η κορυφή είναι η αφορμή: ασφαλώς και είναι. Αυτή που θέλεις για να πειστείς ότι δουλεύεις καλά, όταν τίποτα άλλο δεν φαίνεται να λειτουργεί. Ο Κώστας Γούρας συνηθίζει να λέει: «Για αυτά τα παιδιά αξίζει, για αυτά τα παιδιά». Αυτά τα παιδιά που μέσα στα χρόνια ο Κραβαρίτης σμίλεψε, έγινε αυστηρός και δυνάστης, έγινε καλός και γλυκός, έπαιξε όλους τους ρόλους που έπρεπε για να μπουν στη σκοτεινή μεριά τους και να ψάξουν τα όριά τους.
Πριν από μία εβδομάδα δεν φαινόταν ότι αυτή η ομάδα μπορεί να φθάσει στην κορυφή. Το κίνητρο δόθηκε διά της πλαγίας οδού: με μία ταβέρνα. Οι παρέες γράφουν ιστορία, το είπε και ο Διονύσης Σαββόπουλος, και ο Ολυμπιακός έγραψε τη δική του όταν ο Κώστας Γούρας έβγαλε τους πιτσιρικάδες έξω, με επίτιμους (κυριολεκτικά) καλεσμένους παίκτες της ανδρικής ομάδας. Οι μικροί είχαν απέναντί τους παίκτες που έχουν εγκαθιδρύσει μία από τις πιο στέρεες κυριαρχίες στον ελληνικό αθλητισμό και αυτή η συνάντηση λειτούργησε για τους ίδιους ως ψυχοθεραπεία. Το να θέλει να ενημερωθεί ο Νικόλας Δεληγιάννης για τα αποτελέσματα και την απόδοσή τους, το να πηγαίνει να τους βλέπει σε τουρνουά, δεν θα μπορούσε να επιδράσει θετικότερα στα ίδια τα παιδιά, που έχουν ήδη ξεκινήσει να χτίζουν σε θεμέλια αθλητικά τη δική τους τάση προς νίκη, γνωρίζοντας, ασφαλώς, και τις δυσκολίες της ζωής, δομώντας πειθαρχία μέσα από το σύνολο και γεννώντας ό,τι είναι τα αθλητικά ιδεώδη, την αλληλεγγύη και την επικοινωνία, που εκεί που μοιάζουν παραπεταμένα κάνουν τη δική τους επίσκεψη, για να δείξουν ότι όταν τα σέβεσαι σου αντιστρέφουν το δώρο, κάνοντάς σε να νιώθεις ανατριχιαστικές στιγμές, όπως είναι αυτή η άνοδος στην κορυφή του εφηβικού πρωταθλήματος.
Για τον Κραβαρίτη αυτό το κατόρθωμα είναι παρόμοιο με το να έπαιρναν το πρωτάθλημα οι άντρες. Το απόγευμα του Σαββάτου είπε, off the record, ότι «αν νικήσουμε τον ΠΑΟΚ, θα παίξουμε στον τελικό. Αν όχι, πάμε στο διάολο». Ίσως αυτό να έδειχνε πώς αισθάνεται, ίσως να δείχνει την επιθυμία που κουβαλούσε, καθότι ως παιδί από τα σπλάχνα του Ολυμπιακού ξέρει και από σκληρές ήττες.
Το 6-2 της τρίτης περιόδου ήταν αδύνατον να το ανατρέψει το Φάληρο. Ο Ολυμπιακός έπαιξε και στην τέταρτη για τη νίκη. Επτά χρόνια μετά την επανέναρξη λειτουργίας της ακαδημίας, με την ευλογία και την επιτήρηση του Βαγγέλη Πάτερου τότε- και με τον Κραβαρίτη να κερδίζει στο… νήμα για τη θέση του υπεύθυνου τον Θοδωρή Βλάχο- ο Ολυμπιακός είναι πρώτος. Και αυτό είναι μόνο το τέλος μίας αρχής γεμάτης θριάμβους.
Τα οκτάλεπτα: 2-1, 0-1, 4-0, 2-3
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (Κραβαρίτης): Πρέκας 3, Καλογεράκος 1, Λιαπάκης 2, Αργυρόπουλος 2.
Π. ΦΑΛΗΡΟ (Μαμούρης): Γωνιωτάκης 2, Αθανασίου 2, Τσαγκάρης 1