Η αξιοποίηση του Τζιοβάνι

Ο ερχομός του στον Πειραιά- με την ευκαιρία του παιχνιδιού του Ολυμπιακού για την έβδομη αγωνιστική της Superleague και με την μπλούζα που γράφει Piraeus- έβαλε σε σκέψεις ορισμένους φίλους της ομάδας. Το ερώτημα «γιατί να μην αξιοποιηθεί ο Τζιοβάνι από τον Ολυμπιακό;» είναι εύλογο. Στο κάτω κάτω, είναι ένας παίκτης που έπαιξε στην Μπαρτσελόνα, έχει κάποιες δημόσιες σχέσεις, στην Βραζιλία τον γνωρίζουν όλοι και τον λατρεύουν όσο έναν προφήτη του ποδοσφαίρου.

Αλλά η απάντηση είναι ότι… δεν γίνεται να αξιοποιηθεί ο Τζιοβάνι.
Σκεφτείτε, μέσα σε πέντε δευτερόλεπτα, τον καλύτερο Βραζιλιάνο προπονητή. Δεν γίνεται. Ακόμα και ο καλύτερος που θα σκεφτεί κάποιος- παραδείγματος χάρη ο Λουίς Φελίπε Σκολάρι, που όμως διέπρεψε σε μία εθνική ομάδα η οποία μιλούσε τη γλώσσα του- δεν είναι αρκετά καλός. Σκεφτείτε, τώρα, έναν βαρβάτο Βραζιλιάνο μάνατζερ. Σε αυτό πρέπει να έχει κάποιος ειδικότητα, αλλά δεν φαίνεται να υπάρχει όντως ένας έξυπνος και πονηρός μάνατζερ από τη χώρα. Αρκεί να θυμηθεί κάποιος την περίπτωση του Ριβάλντο, που έφυγε από την Ελλάδα με προορισμό το Ουζμπεκιστάν και την Μπουνιοντκόρ, που του έδινε τρελά χρήματα, εκεί διαφήμισε την προοπτική μίας μακρόπνοης συνεργασίας, που θα έφερνε παίκτες με εκείνον για δέλεαρ, έφυγε, πήγε στη Μότζι Μιρίμ, επέστρεψε στη Σάο Πάουλο… και τώρα παίζει στην Καμπουσκόρπ, η οποία εδρεύει στην Ανγκόλα. Όσο υπάρχουν κορόιδα και εύκολο χρήμα ο 40χρονος Ρίμπο θα έχει καριέρα ποδοσφαιριστή: δεν σταματάει διότι δεν υπάρχει κάτι καλύτερο να κάνει και επειδή δεν μπορεί να κάνει κάτι καλύτερα.
Γενικώς, οι Βραζιλιάνοι δεν μπορούν να είναι τακτικιστές και δεν μπορούν να είναι τεχνοκράτες. Μπορούν να προκαλούν μέθη με τα κατορθώματά τους στον αγωνιστικό χώρο και να σε κάνουν να σαστίζεις τόσο πολύ με την μπάλα στα πόδια, που μπορεί να πιστέψεις ότι θα βρίσκεις έναν καφέ σερβιρισμένο σε δίσκο δίπλα στο κρεβάτι σου την ώρα που ξυπνάς, και που θα τον έχουν κάνει μαζί με αγγελάκια στην μπάλα. Δεν είναι, όμως, σωστοί διαχειριστές ή, για να χρησιμοποιηθεί μία λέξη που ταιριάζει στο εξωαγωνιστικό ποδόσφαιρο, λειτουργικοί. Ο Ζίκο ήταν μεγάλο στραπάτσο στον πάγκο του Ολυμπιακού: η χαώδης έλλειψη επικοινωνίας κάνει την περίπτωσή του να μοιάζει με φιάσκο. Ο Πελέ είναι ένας μαϊντανός, μία γλάστρα που βγάζει λεφτά περπατώντας σε εκδηλώσεις. Ο Τζιοβάνι με τον εύθραυστο ψυχισμό δεν θα μπορούσε να δουλέψει προς όφελος του Ολυμπιακού σε κάποιον άλλο τομέα, πλην εκείνου που έκανε τους φίλους της ομάδας να τον περιλαμβάνουν στις προσευχές τους. Είναι ένας Θεός της μπάλας: και αυτό είναι τόσο σημαντικό για τον ίδιο, όσο χρειάζεται για να είναι ευυπόληπτος σε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Όχι ως μάνατζερ ή ως προπονητής, αλλά ως πρώην ποδοσφαιριστής.