Στα πρότυπα της Πόρτο...

Η πρόσληψη του Ισπανού Λορένθο έρχεται να καταδείξει, φίλες και φίλοι ΓΑΥΡΟΙ, ότι στον Ολυμπιακό δεν επαναπαύονται αυτή τη στιγμή από τη βεβαιότητα της κατάκτησης του πρωταθλήματος, αλλά την… ψάχνουν τη δουλειά. Και είναι προφανές ότι ο πρόεδρος έχει εντοπίσει τις αδυναμίες που έχουν υπάρξει και οι οποίες παρατηρήθηκαν κατά τη διάρκεια της μεταγραφικής περιόδου του καλοκαιριού.

Γιατί, κακά τα ψέματα, ο Ολυμπιακός σε έναν βαθμό παρουσιάστηκε απροετοίμαστος στην εξεύρεση εναλλακτικών λύσεων και επιλογών, όταν παρουσιάστηκε ζήτημα, κάτι που το είδαμε όλοι ξεκάθαρα, καταρχήν στην περίπτωση αντικατάστασης του Μιραλάς, στο θέμα του σέντερ μπακ, όπου και εκεί ο αντικαταστάτης του Μέλμπεργκ επιλέχθηκε στο… παραπέντε, αλλά και στη θέση του αμυντικού χαφ, όπου και εκεί παρουσιάστηκε κενό μετά την αποχώρηση του Ορμπάιθ. Θέλω να πω, με απλά λόγια, ότι από τον τρόπο που κινήθηκε μεταγραφικά ο Ολυμπιακός το καλοκαίρι, δεν φάνηκε να έχει υπάρξει μία λίστα παικτών που να προκύπτει από το σκάουτινγκ κατά τη διάρκεια της χρονιάς και οι παίκτες αυτοί, με σειρά προτεραιότητας, να επιχειρηθεί να αποκτηθούν.Αντιθέτως, είδαμε να επιχειρείται η εξεύρεση λύσης εκ των υστέρων, όταν ήταν λίγο πολύ γνωστό και εν πολλοίς προαποφασισμένο ότι ούτε ο Μέλμπεργκ θα έμενε ούτε ο Ορμπάιθ ούτε ο Μιραλάς, υπό την έννοια ότι τόσο ο Βέλγος όσο και ο μάνατζέρ του αναζητούσαν διακαώς μία πρόταση στα επίπεδα της ρήτρας. Με την επιλογή Λορένθο εκείνο που φαίνεται πια ξεκάθαρα είναι ότι ο Ολυμπιακός πάει να βάλει μια τάξη στο θέμα του σκάουτινγκ, μία ιεραρχία, αλλά και προτεραιότητες στην επιλογή παικτών.
Δεν ξέρω πόσο ικανός είναι ή όχι ο Ισπανός τεχνικός διευθυντής πολλών ομάδων της Πριμέρα Ντιβισιόν. Εκείνο που ξέρω είναι ότι προσωπικότητες σαν τον Λορένθο χρειάζονται σε ομάδες όπως ο Ολυμπιακός, γιατί, καταρχήν, είναι επιβεβλημένο να υπάρχει κάποιος που να ξέρει καλά την ισπανική, αλλά και τις άλλες αγορές, ενώ σε κάθε περίπτωση είναι απαραίτητο σήμερα να υπάρχει δομημένο τμήμα σκάουτινγκ και σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς να γίνεται δουλειά και ψάξιμο επί τη βάσει των αναγκών που παρουσιάζει η ομάδα.
Και οι ανάγκες μίας ομάδας όπως ο Ολυμπιακός δεν αποτελούν κανένα επτασφράγιστο μυστικό, αφού είναι πασιφανές σε ποιες θέσεις παρουσιάζει ελλείψεις ή αδυναμίες. Για παράδειγμα, αυτή την ώρα είναι προφανές ότι ο Λορένθο και το τμήμα σκάουτινγκ θα πρέπει να αναζητήσουν εναλλακτικές επιλογές, πρώτον, για αριστερό ακραίο κυνηγό, δεύτερον, για αξιόπιστο και με προοπτικές αμυντικό χαφ, τρίτον, για δεξί μπακ στην περίπτωση που φύγει ο Τοροσίδης, τέταρτον, για κεντρικό αμυντικό, επειδή ο Κοντρέρας είναι 34 χρονών, αλλά και γιατί δεν ξέρουμε ακόμη σε τι κατάσταση θα επιστρέψει μετά τον τραυματισμό του ο Αβραάμ Παπαδόπουλος!
Δεν λέω, για να μην παρεξηγηθώ, ότι αυτοί οι ποδοσφαιριστές θα πρέπει να αποκτηθούν τον Γενάρη, όμως αυτό που λέω είναι ότι από τώρα θα πρέπει να ξεκινήσει το ψάξιμο για τις μεταγραφές του καλοκαιριού, ενώ σίγουρα κάποιες προσθήκες θα χρειαστούν στην προσεχή μεταγραφική περίοδο, υπό την προϋπόθεση ότι ο Ολυμπιακός θα συνεχίσει την πορεία του, έστω στο Europa League. Υπό αυτήν την έννοια, εκείνο που μένει ως συμπέρασμα της κίνησης Λορένθο είναι ότι η διοίκηση φέρεται αποφασισμένη να επενδύσει σε βάθος και να δομήσει την ιεραρχία του Ολυμπιακού με βάση τα ευρωπαϊκά πρότυπα.
Και για να μην επαναληφθεί το φαινόμενο της μεταγραφικής κίνησης του περασμένου καλοκαιριού γίνεται η προετοιμασία από τώρα, καθώς πρέπει να θεωρείται σίγουρο ότι ο Λορένθο άμεσα θα ξεκινήσει την αναζήτηση παικτών-στόχων, μεταξύ των οποίων σίγουρα θα περιληφθεί και ένας παίκτης του στιλ Ιμπαγάσα, τον οποίο ψάχνει δύο χρόνια ο Ολυμπιακός.
Και πρέπει να σημειωθεί ότι τα τμήματα σκάουτινγκ που λειτουργούν με ισχυρές βάσεις είναι αυτά που ανακαλύπτουν παίκτες σε νεαρή ηλικία ή σε τιμή ευκαιρίας και οι οποίοι, πέραν της προσφοράς τους στην ομάδα, αποκτούν συν τω χρόνω αξία μεταπώλησης. Κάτι κρίσιμο για ομάδες όπως ο Ολυμπιακός, με βάση τη θέση που έχει στο κάδρο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Έτσι λειτουργεί η Πόρτο, έτσι λειτουργεί η Λιόν, έτσι λειτουργούν ο Άγιαξ και η Αϊντχόφεν, που διακρίνονται σε μόνιμη βάση στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις κερδίζοντας τίτλους και βγάζοντας παίκτες, που τους πουλάνε στη συνέχεια για «χρυσάφι».