Στον «αέρα»... δαγκώνει!

Στο στήσιμο της ομάδας, κακά τα ψέματα, κοιτάς (και) τον βασικό σου ανταγωνιστή… Οι προπονητές διαλέγουν παίκτες τα χαρακτηριστικά των οποίων να ταιριάζουν στη φιλοσοφία και τον τρόπο με τον οποίο θέλουν να αγωνίζεται η ομάδα τους, αλλά και αυτούς που μπορούν να ματσάρουν βασικά ατού του άμεσου διεκδικητή τους. Οταν λοιπόν ο Ολυμπιακός είχε τον Κλέιζα, ο Ομπράντοβιτς έπαιρνε τον Χάισλιπ. Ο Ιβκοβιτς διάλεξε τον Χάινς για αντίδοτο του Μπατίστ. Ο Πεδουλάκης τον Λάσμε για τον Χάινς και τον Αρμστρονγκ (αρχικά) για τον Ντόρσεϊ…
Ο Μπαρτζώκας ήταν αναγκασμένος να καλύψει το κενό που άφησε ο Κάιλ Χάινς «ανεβαίνοντας» στη Μόσχα με έναν παίκτη πανομοιότυπο. Τον Μπράιαντ Ντάνστον. Πιστεύει και θέλει άλλωστε ο κόουτς του Ολυμπιακού σέντερ αθλητικά, με άλμα, που παίζουν καλά πάνω από τη στεφάνη. Αυτό που έπαιρνε από τον Χάινς θα το έχει (όπως αναμένεται) με τον Ντάνστον.
Η κίνηση ματ όμως δεν ήταν αυτή. Ήταν η επιλογή του 3ου (θεωρητικά πάντα) σέντερ. Ο παίκτης αυτός ο οποίος θα ήταν το «back up» του Ντάνστον, που όταν θα καλούνταν να του δώσει ανάσες θα έκανε εξίσου καλή δουλειά, ιδίως στην άμυνα. Τον ρόλο εν ολίγοις που είχε ο Τζόι Ντόρσεϊ και σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να πράξει ο Τζος Πάουελ ο οποίος κακά τα ψέματα ήταν λάιτ. Σέντρικ Σίμονς η επιλογή. Ο Ολυμπιακός έφτιαξε και πάλι «δίδυμο» που… δαγκώνει!
ΤΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ ΜΕ ΝΤΟΡΣΕΪ…
Θα χρησιμοποιήσουμε το γνωστό ρητό των Αμερικανών: «Η επίθεση κόβει εισιτήρια, η άμυνα δίνει τίτλους». Το 2011-12 ο Ιβκοβιτς ήθελε να κλείσει την τρύπα στη ρακέτα. Πήρε τον Ντόρσεϊ που έκοβε τα πάντα, αναχαίτιζε τα πικ εν ρολ του αντιπάλου, πλαισίωσε τον πολύ ποιοτικότερο Χάινς και όσο είχε μυαλό παρέκαμψε κι αυτός και οι υπόλοιποι την αδυναμία τους στην επίθεση. Τον αξιοποιούσαν άλλωστε τα γκαρντ καταλλήλως στο παιχνίδι πάνω από τη στεφάνιη (άλεϊ ουπ). Με αυτό το «δίδυμο» στα σέντερ ο Ολυμπιακός κατέκτησε το πρωτάθλημα αλλά και την Ευρωλίγκα με τους δύο τους μάλιστα να μην έχουν σκοράρει στον τελικό με την ΤΣΣΚΑ. Ο Ολυμπιακός είχε το πλεονέκτημα, ο Παναθηναϊκός όχι καθώς ο Μπατίστ μεγάλωσε, έχει ταλαιπωρηθεί από τραυματισμούς και δεν μπορούσε να ακολουθήσει…
Η «ΤΡΥΠΑ» ΜΕ ΠΑΟΥΕΛ
Όταν ο Ντόρσεϊ έθεσε εαυτόν εκτός ομάδας, η επιλογή ήταν ο Πάουελ. Πιο πλουραλιστικός επιθετικά από τον Ντόρσεϊ, ενδεχομένως και από τον Σίμονς, αλλά…  τρύπα στην άμυνα. Παίκτης που αρνούνταν το παιχνίδι του να πάει στην επαφή. Το πλεονέκτημα αυτομάτως πέρασε στα χέρια του Παναθηναϊκού έχοντας τον Λάσμε να κάνει τη δουλειά του Ντόρσεϊ αλλά και τον Γκιστ μετέπειτα να τον πλαισιώνει στο «4». Ο Μπαρτζώκας ήθελε (και το έπραξε) να το αλλάξει αυτό. Να έχει τις λύσεις απέναντι στα αυτού των «πράσινων» και -παρά το πρόωρο της σεζόν και τις ανέτοιμες ομάδες- το πρώτο δείγμα ήταν θετικό.
ΕΦΤΙΑΞΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΟ ΔΙΔΥΜΟ
Έφτιαξε και πάλι ένα δίδυμο στα σέντερ που δαγκώνει. Που όταν βγαίνει το θεωρητικά πρώτο σέντερ να μη χάνει η ομάδα από τη δύναμή της στη ρακέτα ούτε να «σκάει» όπως γινόταν με τον Χάινς που έπαιζε 30 λεπτά γιατί αδυνατούσε ο Πάουελ να κάνει τη δουλειά. Που το κύριο μέλημά του θα είναι η άμυνα. Η αναχαίτιση του πικ εν ρολ, οι αλλοιώσεις στις πάσες, το επιτόπιο άλμα για το μπλοκ (και ο φόβος που προκαλεί αυτό στον αντίπαλο) και τα απανωτά άλματα για το ριμπάουντ, οι βουτιές στο παρκέ. Στην επίθεση; Τα γκαρντ θα τους κάνουν μάγκες. Λεπτομέρειες ναι, αλλά αυτές δίνουν τίτλους.
Ντάνστον και Σίμονς -ο οποίος παρεμπιπτόντως φλέρταρε δύο χρόνια με τον Ολυμπιακό αλλά δεσμεύονταν με ομάδα- μπαίνουν στα παπούτσια των Χάινς και Ντόρσεϊ και δίνουν στους «ερυθρόλευκους» και πάλι το πλεονέκτημα που είχαν στη ρακέτα το 2011-12 και απώλεσαν πέρσι, περνώντας μάλιστα στα χέρια του Παναθηναϊκού. Φέτος θα είναι διαφορετικά τα πράγματα…