Στο 90΄ και να πονάει...

Το χθεσινό νικηφόρο πέρασμα του Ολυμπιακού από τη Λεωφόρο με τρόπο που… πόνεσε πολύ (γκολ στο 90’ μπροστά στη Θύρα 13) σημαίνει πολλά περισσότερα από τους τρεις βαθμούς που μπήκαν στο σακούλι. Αυτή η νίκη, έτσι όπως ήρθε και υπό τις συνθήκες που ήρθε, σημαίνει πάρα πολλά για τον Θρύλο και οδηγεί με ασφάλεια στο συμπέρασμα πως τα καλύτερα έρχονται.
Ο μεγάλος νικητής αυτής της αναμέτρησης δεν ήταν χθες βράδυ στη Λεωφόρο. Θα ήθελε πολύ να είναι, αλλά… Ήταν λίγο πιο μακριά, είδε το παιχνίδι από την τηλεόραση, αλλά στο γκολ του Μήτρογλου φαντάζομαι πως δεν άφησε τίποτα όρθιο.
Πρέπει να πανηγύρισε πιο πολύ κι από τον «πιστολέρο». Στον Βαγγέλη Μαρινάκη αναφέρομαι, επειδή αυτός είναι ο άνθρωπος που όχι απλά έχτισε έναν νέο Ολυμπιακό, αλλά τον βλέπει να μεγαλώνει και να ορθώνει ανάστημά όπως του αρέσει, όπως μας αρέσει!
Ο πρόεδρος του Ολυμπιακού μπήκε με πολύ φόρα και μεγάλα όνειρα στο τιμόνι της μεγαλύτερης ελληνικής ομάδας πριν από 3,5 χρόνια. Πήρε τη σκυτάλη από τον Σωκράτη Κόκκαλη, ο οποίος ανέβασε τόσο πολύ τον πήχη που όλοι εύχονταν απλά να του… μοιάσει, όταν έγινε η αλλαγή στο προεδρικό θώκο.
Ευθύς, ασυμβίβαστος, τσαμπουκάς, αλλά κι έτοιμος για όλα ο Βαγγέλης Μαρινάκης αποδεικνύει τώρα πως έμαθε από τα λάθη του, έμαθε πώς να κάνει σωστές επιλογές και έχει βάλει πλώρη για να φτιάξει τον Θρύλο που ονειρεύονται τα εκατομμύρια των οπαδών του. Με νοικοκυρεμένες κινήσεις, έξυπνες επιλογές, καλή οργάνωση και πάνω απ’ όλα συνεχόμενα κίνητρα για ακόμη πιο ψηλά.
Για σκεφτείτε το λίγο… Ο Μαρινάκης πήρε τον Ολυμπιακό 5ο και σχεδόν… διαλυμένο αγωνιστικά. Κατάφερε μέσα σε διάστημα ενός μήνα και κάτι να γεμίσει το ρόστερ, να θωρακίσει την ομάδα και το σύλλογο γενικότερα, να την κάνει ξανά ανταγωνιστική και πρωταθλήτρια, μερικούς μήνες αργότερα, κόντρα σε όλους και σε όλα. Με τον Βαλβέρδε στο τιμόνι, τον κόσμο δίπλα και μια χούφτα πιστούς συνεργάτες να παλεύουν από το πρωί έως το βράδυ για να ξαναβάλουν το καράβι στη σωστή ρότα.
Μέσα στην περίοδο της κρίσης, ο πρόεδρος του Θρύλου αποφάσισε να μην προκαλέσει, να μην ξοδέψει αλόγιστα, να φτιάξει το «μαγαζί» έτσι ώστε να γίνει πιο λειτουργικό, χωρίς τον πακτωλό των εκατομμυρίων του παρελθόντος, πολλά από τα οποία πήγαιναν στον κουβά ανεπιστρεπτί. Από ένα σημείο και μετά κατάλαβε ότι έπρεπε να χτίσει ένα νέο κορμό με ελληνική βάση, ο οποίος θα κρατήσει την ομάδα για πολλά χρόνια, ώστε να συνεχίσει να είναι η ομάδα κυρίαρχη εντός των συνόρων, αλλά να κάνει και το βήμα παραπάνω σε όλη την Ευρώπη.
Το καλοκαίρι του 2012 επένδυσε σε πολλούς νεαρούς Έλληνες ποδοσφαιριστές κι έναν νεαρό προπονητή, τον Λεονάρντο Ζαρντίμ. Πολλοί γκρινιάξαμε κι εγώ μαζί, για αρκετές από τις επιλογές του. Είχαμε συνηθίσει βλέπετε στους Ριβάλντο, Ζιοβάνι, Καρεμπέ, Ριέρα, Ζέτερμπεργκ, Ιμπαγάσα και περιμέναμε κάτι ανάλογο…
Ο Μαρινάκης, ωστόσο, κατάλαβε ότι αυτό το μοντέλο απλά έχει… πεθάνει. Ο Ολυμπιακός στην Ελλάδα του 2012 δεν μπορεί να «ψωνίζει» πλέον από τα ακριβότερα μαγαζιά της Ευρώπης, απλά για να κάνει το «κομμάτι» του, να ξοδεύει τρελά λεφτά που δεν υπήρχε η δυνατότητα να επιστρέψουν από πουθενά, λόγω της οικονομικής κρίσης και επέλεξε να επενδύσει σε νέους παίκτες, να τους αναδείξει και να βάλει το σύλλογο σε μια νέα ρότα, ώστε να γίνει, πέρα απ’ όλα τ’ άλλα, και αυτάρκης οικονομικά.
Η περσινή εικόνα της ομάδας, παρότι οι στόχοι επιτεύχθηκαν και με σχετική άνεση, δεν άρεσε. Ο πρώτος που το εντόπισε, ήταν ο ίδιος, παρότι ήξερε πως κάτι νέο θέλει και τον χρόνο του. Εκείνος ήταν που πήγε στου Ρέντη μετά από τον τελικό του Κυπέλλου για να ξεκαθαρίσει προς όλους ότι η «πλάκα τελείωσε» και όσοι καλόμαθαν με αποτέλεσμα να λειτουργούν ως «δημόσιοι υπάλληλοι», έχουν πάρει σειρά στην πόρτα της εξόδου…
Τότε ελάχιστοι τον πίστεψαν. Λίγους μήνες αργότερα κατάλαβαν ότι εννοούσε κάθε λέξη. Έδιωξε όσους δεν ταίριαζαν στο πλάνο της επόμενης μέρας, κράτησε αυτούς που έπρεπε, τους «πάντρεψε» με ακόμη καλύτερους, μας έκανε και το κέφι με την απόκτηση του σπουδαίου Σαβιόλα και περίμενε να δει τι ψάρια θα πιάσει φέτος η περσινή του επένδυση που πλέον είχε ριζώσει για τα καλά.
Μετά από τρεις μήνες και κάτι, ο νέος Ολυμπιακός δείχνει πιο δυνατός, πιο φρέσκος, γεμάτος παντού και –το κυριότερο- πολλά υποσχόμενος. Πλέον αυτή η ομάδα μεγαλώνει συνεχώς, έχει αποκτήσει πέρα από ποιότητα και χαρακτήρα και ταυτότητα. Έβαλε κι ο Μίτσελ το χεράκι του σε αυτό, έστω κι αν σε ένα μεγάλο διάστημα τον περάσαμε –βιαστικά ίσως- από πριονοκορδέλα.
Ο νέος Θρύλος δεν φοβάται πλέον να βγει από τα σύνορα. Δεν αποτελεί μόνο τον «μάγκα της γειτονιάς», ξέφυγε από την ελληνική μιζέρια. Μπήκαν στο σύλλογο άνθρωποι σε θέσεις-κλειδιά που έχουν και την όρεξη και την τεχνογνωσία για να κάνουν σωστά τη δουλειά και να μην… τρέχει ο πρόεδρος για όλα.
Χρειάστηκε χρόνος, κόπος, προσπάθεια, για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε σήμερα. Που φτάσαμε; Να μπορεί ο Ολυμπιακός να κοιτάζει στα μάτια μεγάλες ομάδες της Ευρώπης, να τις… γλεντάει ακόμη και μέσα στο σπίτι τους, αλλά και να έχει το τσαγανό να μένει όρθιος στη ζούγκλα της Λεωφόρου και να παίρνει νίκες στο 90’, επειδή έχει στόφα μεγάλης ομάδας.
Μεγάλη ομάδα δεν είναι μόνο εκείνη που κάνει… παρέλαση κόντρα σε ασθενέστερους αντιπάλους. Είναι κι εκείνη που ξέρει πώς να φτάσει στο στόχο ακόμη κι όταν δεν μπορεί ή δεν τις επιτρέπουν οι συνθήκες να δουλέψει στο 100% τις μηχανές της. Ακόμη κι εκεί που μυρίζει… μπαρούτι ή καίει ο τόπος, ο Ολυμπιακός πλέον και ξέρει και μπορεί!
Από χθες το βράδυ εκατομμύρια οπαδοί του Θρύλου πανηγυρίζουν για το διπλό στη Λεωφόρο που θα μείνει στην ιστορία. Κάποιοι άλλοι απλά χαμογελούν επειδή βλέπουν ότι η τεράστια προσπάθεια τόσων χρόνων παίρνει σάρκα και οστά και τα καλύτερα έρχονται, επειδή –πολύ απλά- έχουν μπει γερά θεμέλια για έναν πολύ μεγάλο Ολυμπιακό. Αυτό είναι το μεγάλο κέρδος, πολύ μεγαλύτερο από ένα «διπλό» γοήτρου μέσα στη Λεωφόρο για όποιον μπορεί να δει λίγο πιο πέρα από το δάκτυλό του…