Ο θρύλος του Θρύλου!

Το μπάσκετ αλλάζει, εκσυγχρονίζεται και μαζί με αυτό διαφοροποιούνται και οι απόψεις γύρω από τον τρόπο που προσφέρουν οι παίκτες στο παρκέ. Πριν από κάποια χρόνια η παρουσία του Βαγγέλη Μάντζαρη, για παράδειγμα, θα περνούσε απαρατήρητη αφού η άποψη η οποία κυριαρχούσε ήταν: καλός παίκτης είναι αυτός που σκοράρει, άντε και αυτός που παίρνει ριμπάουντ. Δεν χρειάζεται να σας αναφέρω καν τη χρησιμότητα του Μάντζαρη στο παρκέ.
Ο πρόλογος μοιάζει αναγκαίος στην περίπτωση του Βασίλη Σπανούλη. Ο ηγέτης των «ερυθρολεύκων» μπορεί να μη βοηθάει στο σκοράρισμα όσο μας έχει συνηθίσει, αλλά κάνει τόσα πολλά πράγματα στο παρκέ με τα οποία προσφέρει τα μέγιστα. Αρκεί να δείτε τον αμυντικό προσανατολισμό των αντιπάλων όταν ο αρχηγός του Θρύλου είναι στο παρκέ και όταν είναι στον  πάγκο.
Η παρουσία του «Kill Bill» στον αγωνιστικό χώρο αυτομάτως δημιουργεί χώρους δράσης στους συμπαίκτες του. Καλά, για την εκτός παρκέ βοήθειά του δεν το συζητάω. Στην αναμέτρηση με την Μπάγερν δεν αγωνίστηκε στο τελευταίο πεντάλεπτο, όμως παρακολουθούσε συνεχώς όρθιος το ματς παροτρύνοντας ή συμβουλεύοντας τους συμπαίκτες του που βρίσκονταν στο παρκέ.
Άλλος στη θέση του θα είχε κατεβάσει μούτρα και δεν θα τον ενδιέφερε, όμως ο Σπανούλης είναι διαφορετικός, είναι ξεχωριστός. Δεν θα πρέπει επίσης να λησμονούμε πως η κρισιμότητα των παιχνιδιών αυτών δεν έχει καμία σχέση με αυτά που θα ακολουθήσουν σε λίγους μήνες.
Αυτός είναι και ο λόγος που προσπαθεί να εντάξει τους συμπαίκτες του (ειδικά τους καινούργιους) περισσότερο στο παιχνίδι με κορυφαίο παράδειγμα τον Ματ Λοτζέσκι.