Ο… Special One του Ολυμπιακού

Θα μπορούσε να ακολουθήσει τα χνάρια του πατέρα του και να γίνει οδοντίατρος. Ποιος θα μπορούσε, άραγε, να τον φανταστεί κλεισμένο σε ένα ιατρείο να παλεύει για μία απονεύρωση ή ένα σφράγισμα; Κανένα άγχος, καμία χρησιμότητα των συστημάτων, δεν θα φώναζε την αγαπημένη του λέξη, «άμυνα». Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος γεννήθηκε για να γίνει προπονητής και πλέον μπορεί να απολαμβάνει την αναγνώριση απ’ όλους. Όχι πως πριν δεν την είχε, όχι πως χρειάστηκε ακόμα μία νίκη επί του Παναθηναϊκού -και ακόμα μία στο ΟΑΚΑ- για να του βγάλουν το καπέλο εχθροί και φίλοι. Μόνο που τώρα μπορεί να αισθάνεται ο στρατηγός του Ολυμπιακού και να έχει την εμπιστοσύνη όλων στο δρόμο για τις επιτυχίες. Ξέρετε, η απόσταση του επιτυχημένου από τον αποτυχημένο είναι μία νίκη διαφορά. Φανταστείτε να έχανε από Μπαρτσελόνα και Παναθηναϊκό τι θα είχε ακούσει…

Προπονητής από τα 19 του!

Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και προέρχεται από αθλητική οικογένεια, αφού ο πατέρας του, Σάββας Σφαιρόπουλος, έχει αγωνιστεί σε Απόλλωνα Καλαμαριάς και Ολυμπιακό. Στο ποδόσφαιρο, όχι στο μπάσκετ. Έπειτα ακολούθησε την καριέρα του οδοντιάτρου ευελπιστώντας πως τον ίδιο θα ακολουθήσει και ο γιος του. Ο κλασικός μπαμπάς, δηλαδή. Μόνο που ο πιτσιρικάς Γιάννης έπιασε στα χέρια του την πορτοκαλί μπάλα, έγινε μέλος του μπασκετικού Απόλλωνα Καλαμαριάς, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν… το είχε και πολύ. Μόλις στα 19 του αποφασίζει να αλλάξει ρότα και από παίκτης να γίνει προπονητής. Ήταν στο DNA του.

Περνάει απ’ όλα τα στάδια του… αγροτικού. Και τοπικά και Γ’ και Β’ Εθνική μέχρι να μπει στη ζωή του ο ΠΑΟΚ. Υπηρέτησε ως πρώτος προπονητής, υπηρέτησε και ως βοηθός, κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας και το 2005 αποδέχεται την πρόταση του Ολυμπιακού να κατέβει στον Πειραιά και να κάτσει δίπλα στους Γκέρσον και Γαννάκη. Πολλοί τότε έλεγαν για έναν νέο Ιτούδη, όπου μάζευε σαν σφουγγάρι όλα όσα μάθαινε από τους συνεργάτες του μέχρι να χτίσει ο ίδιος, βήμα-βήμα, την καριέρα του.

Βήμα – βήμα ως την καταξίωση

Το 2008 αποχωρεί από τον Ολυμπιακό και αναλαμβάνει την τεχνική ηγεσία του Κολοσσού Ρόδου όπου έμεινε μία τριετία. Ακολούθησε η ΤΣΣΚΑ Μόσχας ως βοηθός του Καζλάουσκας (όπου η μοίρα του επεφύλαξε τον χαμένο τελικό κόντρα στον Ολυμπιακό με το ιστορικό πεταχτάρι του Πρίντεζη), επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Πανιωνίου και τη σεζόν 2014-2015 έρχεται η μεγάλη πρόταση: πρώτος προπονητής στον Ολυμπιακό.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας αποκλείεται από τον Παναθηναϊκό στο κύπελλο Ελλάδας, ο κόσμος του Ολυμπιακού αγριεύει και οι Αγγελόπουλοι του δείχνουν την πόρτα της εξόδου. Ο πάγκος των Πειραιωτών μένει ορφανός και την ώρα που ακούγονται διάφορα σενάρια από εξωτερικό, οι ιδιοκτήτες της ΚΑΕ συνεχίζουν να στηρίζουν το ελληνικό στοιχείο και προσλαμβάνουν τον Γιάννη Σφαιρόπουλο. Υπογράφει διετές συμβόλαιο, με βοηθό τον Μίλαν Τόμιτς και καλείται να δώσει στον Ολυμπιακό την χαμένη αυτοπεποίθηση. Στο τέλος της χρονιάς, το ιστορικό 3-0 στους τελικούς με τον Παναθηναϊκό του εκτοξεύει τις μετοχές του, αλλά η περσινή κατάκτηση του πρωταθλήματος είναι αυτή που τον καθιερώνει στην ερυθρόλευκη συνείδηση.

Το πιο γλυκό πρωτάθλημα

Η ήττα στο ΣΕΦ στην πρεμιέρα των τελικών κόντρα στους «πράσινους» γεμίζει με σύννεφα τον ουρανό πάνω από το στρατόπεδο του Ολυμπιακού, αλλά ο Βασίλης Σπανούλης πήρε τ’ όπλο του και με τη μεγάλη ανατροπή χάρισε τον δεύτερο συνεχόμενο τίτλο στους «ερυθρόλευκους».

Όσοι γνωρίζουν τον Γιάννη Σφαιρόπουλο έχουν να λένε για τα χαρακτηριστικά που τον κάνουν να ξεχωρίζει. Ήρεμος, συνεπής, εργασιομανής, ερωτευμένος με το μπάσκετ, γενικά πράος χαρακτήρας. Βέβαια, έχει ένα ελάττωμα: δεν του αρέσει να χάνει ούτε στους διαγωνισμούς τριπόντων που, όταν προστάζει το χαλαρό κλίμα, διοργανώνονται στις προπονήσεις του Ολυμπιακού. Μάλιστα, αυτό το… ελάττωμα να μην του αρέσει η ήττα το είχε από πιτσιρικάς που κάθισε σε πάγκο ως πρώτος προπονητής κι άρχιζε να φωνάζει μανιωδώς την αγαπημένη του λέξη: άμυνα.

Σαν επίλογο δανειζόμαστε όσα είχε πει σε μία συνέντευξή του αφότου ανέλαβε τον πάγκο του Ολυμπιακού. Λόγια που δείχνουν πως βλέπει το μπάσκετ και πως θέλει να ακολουθεί την εξέλιξη του αθλήματος. Λόγια που δείχνουν πως ο Ολυμπιακός βρήκε τον στρατηγό του. Τόσο στο παρκέ όσο και στα αποδυτήρια (για να μην ξεχνάμε πόσο άψογα χειρίστηκε το θέμα του Γκριν): «Ήμουν τυχερός γιατί συνεργάστηκα με πολλούς διαφορετικούς κόουτς, οι οποίοι είχαν διαφορετικές φιλοσοφίες και ιδέες. Νομίζω ότι από όλους κέρδισα κομμάτια του παιχνιδιού και της φιλοσοφίας τους, βλέποντας από το ρόλο του συνεργάτη τι ταιριάζει και σε εμένα. Το πιο σημαντικό είναι να ενημερώνεσαι. Θέλω κάθε χρόνο να βελτιώνομαι, να γίνομαι καλύτερος, για να μπορώ να ανεβάσω το επίπεδο μου. Η δουλειά του προπονητή και το μπάσκετ γενικότερα, είναι σαν την τεχνολογία. Διαρκώς εξελίσσεται και εσύ πρέπει να παρακολουθείς αυτές τις εξελίξεις, να τις ενστερνίζεσαι να τις πηγαίνεις ακόμα πιο μακριά, μέσα από την ομαδική προσπάθεια».