Εδώ που τα λέμε, πώς να κάνει κλικ ένας παίκτης που μέχρι τα 30 του δεν έχει να επιδείξει τίποτα σπουδαίο στην καριέρα του, δεν έχει αγωνιστεί ποτέ στο υψηλότερο επίπεδο κι έρχεται να αντικαταστήσει, όχι κάποιον τυχαίο, αλλά τον Ντάνιελ Χάκετ. Ο οποίος, μπορεί να μην έχει… βγάλει μάτια με την φανέλα του Ολυμπιακού, αλλά όπως και να το κάνουμε διαθέτει ένα ειδικό βάρος, ένα εκτόπισμα. Είναι ο Χάκετ.
Το θέμα, βέβαια, δεν είναι να συγκρίνουμε τους δύο παίκτες, αφού ο ένας αποτελεί καλοκαιρινή επένδυση πολλών χιλιάδων ευρώ, ενώ ο άλλος κίνηση ανάγκης καταμεσής του χειμώνα και υπό καθεστώς τρομερής πίεσης. Σημασία έχει να δούμε ποιες τελικά ήταν οι πραγματικά εφικτές επιλογές που είχαν οι άνθρωποι του Ολυμπιακού και γιατί τελικά κατέληξαν σε μια λύση που σίγουρα προκαλεί αμφιβολίες για το κατά πόσο μπορεί να αποδειχτεί όντως λύση. Εχει όμως την ερμηνεία της κι αυτή δεν είναι ούτε η τσιγκουνιά της διοίκησης, ούτε η… σπάνια πάθηση του Σφαιρόπουλου να βλέπει καλά τα καλοκαίρια και να …τυφλώνεται τους χειμώνες. Γιατί μέχρι κι αυτό ακούσαμε.
Καταρχήν, να πούμε ότι οι ερυθρόλευκοι προσπάθησαν να κάνουν λεπτομερέστατο σκάουτινγκ και να μάθουν όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσαν για τους παίκτες που τους ενδιέφεραν. Από κει και πέρα, έχω την αίσθηση ότι αν μπορούσαν να πάρουν πχ τον Ζήση ή τον Μάρκοβιτς θα το έκαναν με κλειστά μάτια. Δυστυχώς, για τον Ελληνα άσο η Μπάμπεργκ δεν το συζητούσε καν, ενώ στην περίπτωση του Σέρβου το εμπόδιο ήταν διπλό. Από την μία η Ζενίτ ζητούσε 500.000 ευρώ ακατέβατα (τα οποία δεν έδωσε ούτε η Μπαρτσελόνα), κι από την άλλη ο Μάρκοβιτς δεν δεχόταν επ ουδενί να υπογράψει 6μηνο συμβόλαιο. Ηθελε να εξασφαλίσει και την επόμενη σεζόν, κάτι τέτοιο ο Ολυμπιακός ήταν αδύνατον να δεχτεί. Αφενός γιατί δεν ήθελε να δεσμευτεί για την επόμενη σεζόν -αφού το καλοκαίρι η αγορά είναι πολύ πιο πρόσφορη-, αφετέρου αν υπέγραφε τον Μάρκοβιτς για 1,5 ή 2,5 χρόνια θα ήταν σαν δείχνει κυνικά στον μόλις χειρουργημένο Χάκετ, την πόρτα της εξόδου…
Οι πρωταθλητές ψάχτηκαν πιο σοβαρά για κάποιους παίκτες, όπως ο Τζόρνταν Θιόντορ, ο Μάρκ Λάιονς, ο Κουίν Κουκ και ο Βαν Ρόσομ, όμως για διάφορους λόγους (αγωνιστικούς ή μη) απορρίφθηκαν. Δεν μιλάμε, δηλαδή, για τίποτα… συγκλονιστικές περιπτώσεις, αφού έτσι κι αλλιώς τέτοιες δεν υπάρχουν πολλές Δεκέμβρη μήνα. Τελικά, κατέληξαν στον Γουότερς έχοντας προφανώς το σκεπτικό να «πειράξουν» όσο το δυνατόν λιγότερο τη χημεία τους. Πήραν έναν παίκτη με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά (δημιουργία, αξιόπιστο σουτ, καλή πίεση πάνω στην μπάλα, δυνατό pull out), ο οποίος θα ενταχθεί εύκολα, θα έχει υψηλό κίνητρο, 100% ομαδικό πνεύμα και… μηδέν απαιτήσεις.
Ο Γουότερς είναι καλός παίκτης. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, άλλωστε, ότι ο Γιώργος Μπαρτζώκας τον είχε κοιτάξει σοβαρά για την Μπαρτσελόνα, πριν τελικά καταφέρει να αποσπάσει τον Ρένφροου από την Μπάγερν. Πράγμα που αν μη τι άλλο, αποδεικνύει και ότι η αγορά είναι πολύ περιορισμένη και οι προπονητές πάντα ξέρουν κάτι παραπάνω από μας. Στην προκειμένη περίπτωση, λοιπόν, ο Γιάννης Σφαιρόπουλος με την επιλογή Γουότερς, δεν ψάχνει φυσικά να βρει τον αντι-Χάκετ, αλλά ουσιαστικά αποφασίζει να στηρίξει και να στηριχθεί ακόμη περισσότερο στους ήδη υπάρχοντες πρωταγωνιστές του…
Φέρνοντας έναν παίκτη που μπορεί να υπηρετήσει πολύ σωστά τον ρόλο του βοηθητικού. Φέρνοντας έναν παίκτη που από τη μία θα δώσει ανάσες στον Σπανούλη και θα ανοίξει χώρους ώστε να μείνουν περισσότερη ώρα στο παρκέ ο Γκριν με τον Λοτζέσκι (κατ` επέκταση και οι Παπανικολάου-Παπαπέτρου) κι από την άλλη θα είναι σε θέση να πιάσει το τιμόνι ανά πάσα στιγμή. Φέρνοντας έναν παίκτη που θα του δώσει λίγα και καλά. Εναν παίκτη που εν πάση περιπτώσει, πρέπει πρώτα να χειροκροτηθεί και μετά να κριθεί. Στο γήπεδο…
.jpg)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου