Νίκη στο 93΄ για να πονάει περισσότερο

Προφανώς τέτοιες νίκες σαν κι αυτή με τον Αστέρα είναι από εκείνες που «δίνουν πόνο». Εκεί που οι αντίπαλοι του Ολυμπιακού έχουν πιστέψει στην «γκέλα» του, εκεί υπάρχει σχεδόν πάντα ο τρόπος να μένουν με τη γλύκα. Ασχέτως εάν και να την κάνει την «γκέλα» ο Ολυμπιακός, παραμένει εξαιρετικά αμφίβολο κατά πόσο οι αντίπαλοί του μπορούν να την εκμεταλλευτούν.
Είναι αυτές οι νίκες που έρχονται με γκολ στην τελευταία φάση. Απέναντι σε έναν αντίπαλο που έχει δώσει τον καλύτερο εαυτό του και έχει κάνει το παν για να πάρει το αποτέλεσμα. Με έναν διαιτητή που δεν θα σφύριζε κατ’ αυτόν τον τρόπο τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη ούτε αν η πειραϊκή ομάδα φιλοξενούσε κάποια ευρωπαϊκή υπερδύναμη στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Δεν ήταν μόνο το πέναλτι που έδωσε ο Βάτσιος σε βάρος του Ολυμπιακού, για το οποίο ακόμη και οι φανατικότεροι υποστηρικτές του αντι-ολυμπιακού μετώπου παραδέχτηκαν πως δεν υπήρχε. Ο τρόπος που σφύριζε ήταν εχθρικός για τους Πειραιώτες, δεν ήταν απλώς μια διαιτησία που δεν ήθελε να δώσει δικαιώματα στη νέα τάξη πραγμάτων. Ο Ολυμπιακός έχει μάθει ότι για να πάρει πλέον ο ίδιος πέναλτι θα πρέπει να υπογραφεί νομοθετικό διάταγμα. Πλέον έμαθε ότι θα δίνονται και σε βάρος του ανύπαρκτα, μέσα στο γήπεδό του. Το χέρι του Τσουκαλά κι άλλο μία παράβαση (πάλι χέρι) στο μπάσιμο του Σεμπά για την ευκαιρία ακριβώς πριν από τη φάση του 2-1, ήταν πέναλτι που δεν καταλογίστηκαν. Οι κάρτες που χαρίστηκαν σε Ίγκορ, Τσιλιανίδη (θα ήταν η δεύτερη) και Τσουκαλά (για το αντιαθλητικό μαρκάρισμα στον Φορτούνη) ήταν ακόμη ένα δείγμα…
Ο Ολυμπιακός κατάφερε έστω κι έτσι να το πάρει το ματς. Χωρίς σούπερ απόδοση, με αρκετά προβλήματα στο δημιουργικό κομμάτι (αν και έκανε εν τέλει πολλές ευκαιρίες, αποφεύγοντας γιόμες και παίζοντας όσο πιο στρωτά μπορούσε σε συνθήκες πίεσης και άγχους) και πολλά περισσότερα στο ανασταλτικό. Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο και μετά το γκολ του Αστέρα, όταν έγιναν λάθη απερισκεψίας που δεν είχαν να κάνουν με τον τρόπο άμυνας της ομάδας. Δεν έφταιγε αν η άμυνα παίζει ψηλά, αν δεν έχει ταχύτητα ή ποιότητα ή ο,τι άλλο την κατηγορούν. Τα λάθη ήταν από άγχος και πανικό.

Ο Μπέντο συνεχίζει την ίδια τακτική. Στηρίζει τους μικρούς, βάζει αυτούς που θεωρεί σε καλύτερη κατάσταση και θα το κάνει όσο είναι στον Ολυμπιακό. Τα παιχνίδια της ομάδας με τον Πορτογάλο έχουν αρκετές ιδιομορφίες, η αδρεναλίνη ανεβαίνει πολλές φορές επικίνδυνα, αλλά αυτός είναι ο Μπέντο και δεν πρόκειται να αλλάξει μέχρι να τον αλλάξει ο ίδιος ο Ολυμπιακός. Ώσπου να συμβεί αυτό, οφείλουν όλοι στην ομάδα – κόσμος, παράγοντες, παίκτες – να τον εμπιστεύονται με την ίδια εμπιστοσύνη που δείχνει ο ίδιος στην ομάδα…