Σκληρή άμυνα, ελληνική ψυχή

Πέρασαν δύο ημέρες από το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό και τη διπλής σημασίας νίκη του Ολυμπιακού επί των «πράσινων», ωστόσο αξίζει να σταθούμε λίγο στην συγκεκριμένη αναμέτρηση. Οι «ερυθρόλευκοι», αν και αγχωμένοι, αν και νευρικοί και έχοντας ταλαιπωρηθεί από τραυματισμούς -κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα στο παρκέ στα πρόσωπα των Σπανούλη και Πρίντεζη- έβγαλαν τη δουλειά. Εκαναν το χρέος τους… Δεν έθελξαν με το μπάσκετ που παρουσίασαν -ούτε ο αντίπαλος βέβαια-, ωστόσο σημασία έχει το αποτέλεσμα, όχι το θέαμα, πόσω μάλλον από τη στιγμή που ουσιαστικά πλέον βρίσκονται τρεις νίκες, και όχι δύο, μακριά από τον αντίπαλό τους, καθώς με το 2-0 έχουν το πλεονέκτημα σε ενδεχόμενη ισοβαθμία. Το ίδιο επιθυμεί και θέλει να πράξει τη μεθεπόμενη αγωνιστική (μετά τη Βαρκελώνη) με την Μπασκόνια στο ΣΕΦ.
Η ΑΜΥΝΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ
Ο Ολυμπιακός, λοιπόν, έβγαλε και πάλι τον χαρακτήρα που τον διακρίνει, είχε αυτός τον πρώτο και μοναδικό λόγο στα κρίσιμα σημεία ώστε να επιβληθεί του αντιπάλου του και να πάρει αυτό που του άξιζε. Το λέει και το ξαναλέει ο Γιάννης Σφαιρόπουλος, ωστόσο είναι κάτι πέρα για πέρα ρεαλιστικό. Στην καλή σου μέρα επιθετικά θα πάρεις παιχνίδι, αλλά κανείς δεν σου εγγυάται ότι θα την έχεις σε κάθε παιχνίδι. Στην κακή σου μέρα, όμως, μπορείς να πάρεις τη νίκη μέσα από την άμυνά σου. Αυτό έκανε ο Ολυμπιακός και σε αρκετά καλό βαθμό, καθώς μέσα από αυτή -με εξαίρεση το 2ο δεκάλεπτο που δέχθηκε 26 πόντους- κράτησε στους 11, 13 και 19 (οι 4 τελευταίοι μπήκαν όταν τα πάντα είχαν κριθεί) τον αντίπαλό του, μην επιτρέποντας αφενός να ξεφύγει στο κακό του ξεκίνημα, όταν είχε 4 λάθη απανωτά λάθη, μη βγάζοντας καν επίθεση, αντιδρώντας αφετέρου ακαριαία τόσο στο -3 με ένα 10-0 σερί για το προβάδισμα, όσο και στο 65-62, όταν οι Τζέιμς και Ρίβερς εκμεταλλεύτηκαν αδράνειες και λάθη. Με εξαίρεση τους δύο, με τον Ρίβερς ειδικά να βάζει και… κρεμασμένα σουτ, η προσωπική άμυνα, η πίεση στην μπάλα και στον Καλάθη, οι βοήθειες στους υπόλοιπους ιδίως μέσα στη ρακέτα, όπου είχε υψωθεί τοίχος από τους Μπιρτς και Γιανγκ, λειτούργησε καλά. Δεν θα μπορούσε να χάσει ο Ολυμπιακός από δύο παίκτες, οι οποίοι φυσικά κουράστηκαν στο τέλος, κάτι που φάνηκε ιδίως στο πρόσωπο του Ρίβερς. 
ΤΟ ΡΟΤΕΪΣΟΝ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΡΜΙΑ
Παράμετρος δεύτερη, το ροτέισον: Ο Ρίβερς όπως αναφέραμε έπαιξε 30 λεπτά, το ίδιο και ο Τζέιμς με τον Πασκουάλ να χρησιμοποιεί 10 παίκτες, εκ των οποίων τους δύο (Τζεντίλε, Παππάς) για 8 λεπτά. Κατ’ ουσίαν βέβαια οι δύο ήταν αυτοί που τράβηξαν το κουπί, είτε γιατί έπαιρναν όλες τις μπάλες είτε γιατί οι υπόλοιποι ήταν ανενεργοί και ανήμποροι μέσα στην άμυνα του Ολυμπιακού. Αντίθετα ο Σφαιρόπουλος -που δεν ήταν αλάνθαστος, ωστόσο δικαιώθηκε στο τέλος από τις επιλογές του- χρησιμοποίησε με ρόλο 11 παίκτες (18’’ ο ανέτοιμος Αγραβάνης). Γιατί σημαντική δουλειά έκανε ο Ουότερς, ενώ ανάσες και ένα καλάθι έδωσε και ο Μιλουτίνοφ στα 4’ που αγωνίστηκε. Αλλαξε παίκτες πάνω στα μαρκαρίσματα σε αντιπάλους-κλειδιά ώστε να τους κουράσει ή να τους κρατάει ανενεργούς, με τον Παπανικολάου να είναι «μπαλαντέρ» και να κάνει εκπληκτική δουλειά. Ξεκίνησε στον Τζεντίλε. Πήγε στον Τζέιμς. Πέρασε από τον Ρίβερς. Επέλεξε να βάλει ακόμα και τον Σπανούλη πάνω στον Ρίβερς, διατηρώντας το δικαίωμα να παίρνει πάνω του επιθέσεις σε μία τακτική που θύμισε… Μαυροκεφαλίδη ή Μπουρούση. Στις τελευταίες επιθέσεις ο Ρίβερς (που έπαιζε με 4 φάουλ) αστόχησε.   
ΤΟ «ΚΛΕΙΔΙ» ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ
Ο Ολυμπιακός είχε εμφανέστατο πρόβλημα μπροστά. Εκανε πολλά λάθη (19 το σύνολο) με τις αποστάσεις να μην είναι καλές, να μην υπάρχει καλή κίνηση δίνοντας το δικαίωμα (από κακές πάσες) στον Παναθηναϊκό να κλέψει 15 μπάλες (σημαντικό νούμερο), ενώ από ένα σημείο και μετά έγινε αρκετά προβλέψιμος. Ο Σπανούλης ήταν εμφανέστατα επηρεασμένος από τον τραυματισμό του, έπιανε συνέχεια τον προσαγωγό του και απείχε από το γνώριμο πρόσωπό του. Σπαταλήθηκαν πολλές επιθέσεις, είτε δεν εκτελέστηκαν σωστά είτε γιατί δεν εκτελέστηκαν καν μέχρι (παρά την καθυστέρηση που σημειώθηκε για την απόφαση) να βάλει δίπλα στον Λοτζέσκι ο κόουτς τους Γκριν και Ουότερς. Αυτό ήταν το «κλειδί» στην επίθεση στην πρώτη αντίδραση (γιατί στη δεύτερη ήταν ο Παπαπέτρου και μετά ο Σπανούλης) με τον Ολυμπιακό να μπορεί να απειλήσει εμφανώς καλύτερα και πολύ πιο αποτελεσματικά. Υποσημείωση: Λέμε για τους 7 πόντους μόνο του Λοτζέσκι, ωστόσο μέχρι το 27’ δεν είχε πάρει σουτ, ενώ συνολικά πήρε 4 στο ματς. Οταν ενεργοποιήθηκαν τα επιθετικά όπλα του Ολυμπιακού, ο Ματ, ο Γκριν, βοήθησε ο Ουότερς και με 2 ασίστ, βγήκε μπροστά ο Παπαπέτρου, τροφοδοτήθηκε ξανά ο Μπιρτς, ο Ολυμπιακός βρήκε την ισορροπία του και στην επίθεση.

Το επισημάναμε και προχτές. Η διαφορά έγκειται στον ελληνικό κορμό, στην ψυχή και τη συμπαγή ομάδα (σύνολο με όλη τη σημασίας της λέξεως), καθώς δίπλα στους Ελληνες δεν ξεχωρίζουν οι ξένοι θυσιάζοντας τον εαυτό τους και τα στατιστικά τους) για το καλό της ομάδας.