Επτά μήνες μετά τον ευρωπαϊκό θρίαμβο

Επτά μήνες πέρασαν απ' την μεγαλύτερη στιγμή στην ιστορία του Ολυμπιακού και του ελληνικού ποδοσφαίρου, από εκείνη τη βραδιά που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό, στην ψυχή, στο δέρμα και στο μέταλλο και θα αντηχεί στην γραμμή του χρόνου.  Η 29η Μαΐου, στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας, είναι για τον κόσμο του Ολυμπιακού η νύχτα που όλα άλλαξαν, που κατάλαβαν, ίσως κάποιοι όχι ακόμα, πώς εκείνο το όνειρο το τρελό, που γεννήθηκε χρόνια πριν, είχε γίνει πραγματικότητα. Τόσες σκέψεις, τόσα συναισθήματα, τόσα βλέμματα στα σύννεφα επάνω. 

Ακούγεται καρδιοχτύπι στα σύννεφα; Ναι ακούγεται!! Ήταν το γκολ του Ελ Κααμπί και το νεύμα του διαιτητή πως το γκολ μετράει. Ήταν τα δάκρυα στα μάτια, ήταν η άμυνα στην τελευταία φάση, που δεν ήταν τρεις που έκαναν ταυτόχρονα τάκλιν, αλλά όλοι ζώντες και μη, όλοι με το ερυθρόλευκο κασκόλ στους ώμους έδιωξαν την μπάλα μακριά και τέλος ήταν ο ήχος της σφυρίχτρας, μετά το χάος, ο χαμός, η παράνοια, το ξέσπασμα. Επτά μήνες σαν ένα λεπτό. Επτά μήνες και ακόμα στην ησυχία ακούς "η κεφαλιά του Ιμπόρα, μάχες σώμα με σώμα, παίζεται λέει ο Ντιάς,  Έσε, νέα σέντρα, Ελ Κααμπί γκοοοολλ γκοοοολλ το πρώτο γκολ στον τελικό, το πρώτο γκολ στον τελικό είναι του Ολυμπιακού"!!