"Ήταν μια χρονιά πολύ ιδιαίτερη για μένα"

Η Αγγελική Νικολοπούλου μίλησε για τις δυσκολίες της σεζόν, το Νταμπλ, εξηγεί γιατί έχει τεθεί εκτός Εθνικής τα τελευταία χρόνια, ενώ στέλνει… μήνυμα ενόψει της συνέχειας, τονίζοντας πως η Ελλάδα ίσως και να μην είναι μακριά από το να πανηγυρίσει ξανά ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο στο μπάσκετ Γυναικών.

Το να είσαι αρχηγός δεν είναι ποτέ εύκολο. Πόσω μάλλον όταν μιλάμε για το να είσαι αρχηγός στον Ολυμπιακό. Παρόλα αυτά, η Αγγελική Νικολοπούλου μοιάζει λες και είναι γεννημένη για τα δύσκολα. Ξεπέρασε τη ρήξη χιαστού και επέστρεψε στα παρκέ, ούσα καθοριστική στο τελικό στάδιο της σεζόν, εκεί όπου ο Ολυμπιακός κατέκτησε το Κύπελλο στην Κρήτη και το πρωτάθλημα της Α1 Γυναικών, μετά από μια συναρπαστική σειρά απέναντι στον Αθηναϊκό με τρία «μπρέικ» σε τέσσερα παιχνίδια.

Ο τραυματισμός, το νταμπλ στα 100 χρόνια του Ολυμπιακού, ο λόγος που είναι εκτός Εθνικής τα τελευταία χρόνια, το μέλλον του μπάσκετ Γυναικών, η Euroleague και πολλά ακόμη, με την Αγγελική Νικολοπουλου να μην χρησιμοποιεί… φίλτρα και να απαντάει σε όλα!

-Αγγελική αρχικά συγχαρητήρια για το δεύτερο τίτλο της σεζόν. Θέλω να μου πεις πόσο σημαντικό είναι το να κατακτάτε ένα ντάμπλ σε μια ιδιαίτερη χρονιά για το σύλλογο, καθώς κλείνει τα 100 χρόνια. «Για αρχή ευχαριστούμε πάρα πολύ. Είναι πολύ μεγάλη μας χαρά. Ξεκινήσαμε τη χρονιά και είχαμε πει όλοι μαζί ότι οφείλουμε να φέρουμε και τις δύο τίτλους στην ομάδα. Ξεκινήσαμε στραβά τη σειρά και ίσως αυτό να ήταν και μια καλή σφαλιάρα, ώστε να μας ταρακουνίσει πάρα πολύ και να πατήσουμε το κουμπί για να αλλάξει η εικόνα της ομάδας.

-Είπες να πατήσετε το κουμπί, δηλαδή ήταν ψυχολογικό το θέμα; Τι ήταν αυτό που άλλαξε μετά τον πρώτο τελικό; «Δεν ξέρω. Η αλήθεια είναι ότι και στις συζητήσεις με συμπαίκτριες σε όλο αυτό το διάστημα, δεν έχουμε καταλάβει ακόμα γιατί μπήκαμε έτσι στο πρώτο παιχνίδι με τον Αθηναϊκό. Ήμασταν πάρα πολύ υποτονικές. Θεωρώ ότι δεν βγάλαμε τίποτα στο παρκέ από αυτά που έτρεπε να βγάλουμε ή που δείξαμε στην πορεία που έχουμε σαν ομάδα. Δεν βγάλαμε την επιθετικότητά μας στην άμυνα, δεν βγάλαμε το τρέξιμό μας στην επίθεση, δεν παίξαμε μυαλωμένα. Νομίζω ότι πήγαν όλα λίγο χάλια, η αλήθεια είναι, αλλά εντάξει μετά το ελέγξαμε.

-Πόσο δύσκολο ήταν για σένα όλο αυτό το ταξίδι της φετινής σεζόν, αν αναλογιστούμε και την αποθεραπεία που έπρεπε να κάνεις, το ότι δεν μπορούσες να είσαι εκεί στα πρώτα παιχνίδια της σεζόν, όλο αυτό. «Νομίζω ότι ήταν αρκετά δύσκολο. Ήταν μια χρονιά πολύ ιδιαίτερη για μένα. Ζορίστηκα πάρα πολύ με το θέμα του τραυματισμού μου. Ακόμα και σήμερα νομίζω ότι δεν έχει περάσει μια μέρα που έχω ξυπνήσει και δεν πονάω. Παρά όλα αυτά, τουλάχιστον στέφθηκε με επιτυχία αυτή η χρονιά και είμαι ικανοποιημένη. Σίγουρα, ψυχολογικά δεν ήταν ωραίο να μην μπορώ να στηρίξω την ομάδα μου και να μην μπορώ να συνεισφέρω κάπως μέσα στο γήπεδο, παρά μόνο στο ψυχολογικό κομμάτι. Αγωνιστικά δεν μπορούσα και αυτό μου στοίχησε.

-Πώς το διαχειρίστηκες όμως αυτό και σε ρωτάω γιατί δεν είσαι απλά μια παίκτρια για τον Ολυμπιακό. Είσαι αρχηγός του Ολυμπιακού, που μέσα στα αποδυτήρια έχει φωνή, που ακόμα και με πολιτικά να είναι στον πάγκο έχει φωνή και θα ενθαρρύνει τις συμπαίκτριες της, θα φωνάξει, θα τις «μαλώσει» άμα χρειαστεί. «Νομίζω ότι όχι μόνο εγώ αλλά και γενικά αθλητές υψηλού επίπεδου δεν έχεις επιλογή να κάνεις κάτι άλλο από να επιμείνεις, να υπομείνεις και να φτάσεις στο σημείο ώστε να μπορείς να συνεισφέρεις κάτι παραπάνω. Σίγουρα αυτό που προσπάθησα να κάνω είναι πιο πολύ το ψυχολογικό κομμάτι, γιατί δεν μπορούσα κάτι παραπάνω. Ήμουν εκεί για τις συμπαίκτριές μου, θεωρώ ότι το καταλάβανε, θεωρώ ότι ό,τι μπορέσαν να πάρουν από μένα το πήρανε και το έδωσα και εγώ και απλά περίμενα καρτερικά βήμα-βήμα, μέρα-μέρα, να δω πώς θα είναι το πόδι μου, ώστε να μπορέσω να υπάρξω και εγώ στο γήπεδο».

-Θέλω να σε γυρίσω λίγο στους τελικούς, γιατί είδαμε τουλάχιστον τον τελευταίο τελικό, τον τέταρτό, να τον παίζετε σε ένα γεμάτο γήπεδο, με πολλούς φίλους αυτούς του Ολυμπιακού που βρέθηκαν στο πλευρό σας, που γιορτάσατε μαζί και το τρόπαιο. Πιστεύεις ότι θα δούμε ένα μεγάλο παιχνίδι στο μπάσκετ γυναικών με γεμάτο γήπεδο; «Γενικά είμαι από τη φύση μου αισιόδοξος άνθρωπος, αλλά σε αυτό το κομμάτι είμαι λίγο απαισιόδοξος. Θεωρώ ότι είμαστε λίγο πίσω, όσον αφορά γενικά στην ανάπτυξη του μπάσκετ γυναικών. Σίγουρα γίνονται προσπάθειες και οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε αυτό. Αλλά θεωρώ ότι για να φτάσουμε να ζήσουμε τις στιγμές, όπως το εξωτερικό, που ένα ολόκληρο γήπεδο, όπως είναι το ΣΕΦ, θα είναι γεμάτο, θα μας πάρει λίγο καιρό ακόμα, αν μας πάρει λίγο καιρό ακόμα».

-Σε αναπτυξιακό επίπεδο βλέπεις κάποιο άλλο φως στο τούνελ;  «Αυτό είναι κάτι σίγουρα για το οποίο πρέπει να γίνουν πολλά πράγματα μαζί, ώστε να μπορέσουν να δημιουργηθούν οι συνθήκες για κάτι τέτοιο. Υπάρχουν πάρα πολλά μοντέλα ανάπτυξης στο εξωτερικό, τα οποία δεν ξέρω κατά πόσο μπορούν να ακολουθήσουν σαν Ελλάδα, σαν χώρα. Οι υποδομές μας θεωρώ ότι είναι αρκετά πίσω εκτός από ελάχιστες ομάδες, νομίζω μετρημένες στα δάχτυλα ενός χεριού. Γενικότερα δεν θεωρώ ότι γίνεται τόσο καλή δουλειά στις υποδομές. Βέβαια υπάρχουν πάρα πολλές δυσκολίες και αυτό πρέπει να το αναλογιστούμε σίγουρα και να κάτσουμε να το σκεφτούμε ώστε να βρούμε τις λύσεις. Από εκεί και πέρα θεωρώ ότι για να συμβεί και αυτό πρέπει να υπάρξει μια προβολή του αθλήματος. Κάτι το οποίο αρχίζει και γίνεται, μέχρι στιγμής δεν υπήρχε, οπότε από μόνο του θεωρώ ότι είναι αρκετά δύσκολο».

-Θέλω να σε πω τώρα στα προσωπικά, που δεν σου αρέσουν, αλλά εγώ θα σε ρωτήσω. Έρχεται το Ευρωμπάσκετ γυναικών, στο οποίο εκτός συγκλονιστικού απροόπτου για εξωαγωνιστικούς λόγους εσύ δεν θα είσαι. Θέλω να μου πεις τι έχει συμβεί με σένα και την Εθνική και θέλω να μου πεις και ανθρώπινα πόσο σε πληγώνει ότι δεν φοράς το εθνόσημο; «Ωραία. Καλή ερώτηση. Εντάξει, αυτό που έχει γίνει είναι ότι στην ουσία δεν συμμετείχα σε ένα training camp που έκανε η εθνική με τον κόουτς Πρέκα. Δεν είχαμε επίσημες υποχρεώσεις. Ενημέρωσα τον ίδιο την κόουτς ότι είχα ένα οστικό οίδημα που με ταλαιπωρούσε πάρα πολύ και μέσα στη χρονιά και έπρεπε να το φτιάξω. Αλλά και λόγω της δουλειάς μου δεν μπορούσα να παρεβρεθώ στην Πάτρα για να είμαι 1,5 μήνα με την ομάδα και να είμαι δίπλα της. Από εκεί και πέρα δεν ξέρω. Οι αποφάσεις πάρθηκαν. Είμαι εκτός ομάδας. Είναι σεβαστό, όχι κατανοητό. Δεν μπορώ να κάνω κάτι παραπάνω για αυτό το κομμάτι. Το αν με πληγώνει. Σίγουρα, γιατί είμαι ένα άτομο που από πολύ μικρές ηλικίες που στήριζε και είναι εκεί στην εθνική. Και στους αγώνες της και σε ό,τι έχει προκύψει όλα αυτά τα χρόνια. Παρ' όλα αυτά δεν μπορώ παρά να σεβαστώ τον εαυτό μου. Και να μην κάνω κάποια παραπάνω προσπάθεια».

-Δεν έχεις μιλήσει ποτέ με κανέναν από την ΕΟΚ για αυτό το πράγμα; «Δεν μπορώ να πω. Υπήρξε και τώρα στο Φάιναλ Φόρ του Κυπέλλου μια συζήτηση με τον ίδιο τον πρόεδρο της ΕΟΚ. Παρ' όλα αυτά δεν ξέρω τι γίνεται. Δεν υπάρχει καμία επικοινωνία, οπότε για μένα το κομμάτι παραμένει κλειστό».

-Ναι, αλλά άμα σε καλέσουν είσαι εκεί, φαντάζομαι. «Υπό συνθήκες».

-Πάμε και στα του συλλόγου. Η Ευρώπη σας πλήγωσε φέτος, σας έκανε κακό; Και το λέω γιατί στην Ευρωλίγκα δεν ήταν όπως η προηγούμενη φορά που είχατε παίξει σε αυτό το επίπεδο και είχατε πάρει κάποιες νίκες και ήσασταν πιο ανταγωνιστικές. «Αρχικά να πούμε ότι στην Ευρωλίγκα χρόνο με το χρόνο νομίζω το επίπεδο ανεβαίνει. Το βλέπουμε όλοι. Βλέπουμε καινούργιες παίκτριες, βλέπουμε παίκτριες έτοιμες να παίξουν σε αυτό το επίπεδο. Ακόμα σε μικρές ηλικίες. Βλέπουμε παίκτριες οι οποίες παίζουν σε επίπεδο WNBA να έρχονται. Είναι ένα επίπεδο πολύ ανώτερο και πολύ μεγαλύτερο σίγουρα από το ελληνικό πρωτάθλημα. Από εκεί και πέρα, επειδή γίνεται πολύ μεγάλη συζήτηση γενικότερα, για όλες τις ομάδες της Ελλάδας, όχι μόνο για τον Ολυμπιακό, αν θα πρέπει να βγαίνουν στην Ευρώπη, αν θα πρέπει να υπάρχουν στην Ευρώπη γενικότερα, θεωρώ ότι οφείλουμε στον εαυτό μας και οφείλουμε εμείς οι παίκτριες αυτό που κάνουμε να το βγάζουμε μπροστά έξω. Σίγουρα δεν ήρθανε θετικά αποτελέσματα όπως είπες κι εσύ. Εννοείται αυτό το είδαμε όλοι. Αλλά οι εμπειρίες που παίρνεις συμμετέχοντας σε μια τέτοια διοργάνωση, που ανταγωνίζεσαι με τέτοιες παίκτριες, που βλέπεις αυτές τις παραστάσεις και παίρνεις αυτές τις εμπειρίες, είναι κάτι σπουδαίο από μόνο του για μας. Γιατί το ελληνικό πρωτάθλημα είναι μέχρι ενός σημείου. Από εκεί και πέρα πρέπει να δεις το κάτι παραπάνω, ώστε να δεις εάν μπορείς να το φτάσεις. Εάν μπορείς να το ακολουθήσεις έστω. Να δεις ότι για να γίνεις καλύτερος και να διατηρηθείς σε ένα επίπεδο α' πρέπει να ανταγωνίζεσαι στους καλύτερους, όχι στους χειρότερους. Τουλάχιστον αυτό ισχύει για μένα. Έτσι το σκέφτομαι. Οπότε θεωρώ ότι είναι σωστό πρακτικά που βγαίνει μες στην Ευρώπη. Σίγουρα για την ψυχολογία μας δεν κάνει καλό. Γιατί το να πηγαίνεις από τη μία ήταν μετά την άλλη δεν είναι ωραίο. Παρ' όλα αυτά όμως έχεις να γίνει πρώτη ανταγωνίζεσαι στους καλύτερους και νομίζω ότι αυτό πρέπει να παραμένει».

-Θέλω να σε ξαναπάρω στην Εθνική. Πιστεύεις ότι μπορούμε να κάνουμε το κάτι παραπάνω φέτος στο Eurobasket; «Ναι, θεωρώ ότι θα μπορούσαμε. Αν εμφανιστεί το τελικό σύνολο με τις επιλογές που θα γίνουν, έτσι όπως πρέπει και αγωνιστικά και ψυχολογικά, θεωρώ ότι θα μπορούσαμε. Θέλουμε στο σπίτι μας στην ουσία. Μακάρι, όπως είπες και πριν, να γεμίσει το γήπεδο, να δούμε ωραίες εικόνες, να δούμε μικρά παιδιά να έρχονται, να δούμε μία στήριξη παραπάνω στην εθνική ομάδα, να υπάρξει προβολή, να υπάρξει όλο αυτό το κόνσετ που πρέπει, ώστε να μπορούν και τα κορίτσια να νιώσουν πάρα πολύ όμορφα και να βγάλουν ένα πολύ ωραίο αποτέλεσμα μέσα στο γήπεδο. Υπάρχουν παίκτρες που παίζουν στην Ευρωλίγκα, υπάρχουν παίκτες που μπορούν να στηρίξουν τέτοιους αγώνες και θεωρώ ότι ο Όμιλος μας είναι ένας βατός Όμιλος για την εθνική. Θεωρώ ότι θα κριθεί στο παιχνίδι με την Τουρκία, οπότε εκεί πέρα και με την συνεισφορά του κόσμου νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε το κάτι παραπάνω».

-Η εθνική εκεί πέρα μπορεί να κάνει το κάτι παραπάνω, ο Ολυμπιακός τι χρειάζεται να κάνει για να σε κρατήσει και την επόμενη σεζόν; Γιατί το συμβόλαιό σου αυτή τη στιγμή έχει τελειώσει. «Ναι, έχει τελειώσει. Εντάξει, νομίζω ότι η προτεραιότητα είναι να ξεκουράσουμε όλοι τώρα πια, αφού έχουμε πετύχει τους στόχους μας. Να δει και η ομάδα τι θέλει, τι χρειάζεται για του χρόνου, πώς θα κινηθεί και από εκεί και πέρα να μιλήσουμε, να μπουν τα πράγματα σε μια ευθεία και να δούμε τις καλύτερες προθέσεις».

-Θέλω να σε ρωτήσω και για τους άντρες. Βλέπουμε αυτή τη στιγμή ότι ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός είναι στο τοπ επιπέδου της Euroleague. Αυτή τη στιγμή που γυρίζουμε δεν ξέρουμε τον αντίπαλο του Ολυμπιακού στα Play Offs, αλλά όλοι μιλάνε για έναν ελληνικό τελικό. Το βλέπεις αυτό; «Μακάρι, θα πω εγώ. Νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια, όχι τόσο για τον Ολυμπιακό και για τον Παναθηναϊκό όσο και για τις υπόλοιπες ομάδες, όλοι θεωρούν τον μπάσκετ στην Ελλάδα λίγο τελειωμένο. Παρ' όλα αυτά βλέπουμε και ΠΑΟΚ και ΑΕΚ που έχουν φτάσει σε τελικούς και καταφέρνουν και βγαίνουν και ένα βήμα παραπάνω όλες οι ομάδες. Μακάρι να δούμε έναν τελικό Παναθηναϊκό - Ολυμπιακό. Δείχνει σε πόσο καλό επίπεδο είναι τον μπάσκετ στη χώρα μας. Σίγουρα θα είναι δύσκολο. Αλλά θεωρώ ότι στο τέλος θα κερδίσει ο καλύτερος. Είτε από συνθήκες είτε από τύχη που μπαίνει μερικές φορές μέσα στο παιχνίδι είτε από επιλογές».

-Πόσο μακριά είμαστε από το να δούμε έναν ευρωπαϊκό τίτλο; «Έχουμε δει ήδη το 2010. Έχουν μεσολαβήσει βέβαια κάποια χρόνια τα οποία δυστυχώς έχει πέσει κατά πολύ το γυναικείο μπάσκετ. Όλα αυτά είναι πράγματα τα οποία όπως είπα και πριν πρέπει να γίνουν σε ένα πολύ μεγάλο πλαίσιο ώστε να αρχίσει να ανεβαίνει πάρα πολύ το γυναικείο μπάσκετ. Μπορεί και να μην είμαστε μακριά. Φήμες υπάρχουν στο γυναικείο μπάσκετ. Ακούγονται κολλά. Θα δούμε. Δεν ξέρουμε γενικά τι θα γίνει στο μέλλον. Σίγουρα χρειάζονται χρήματα τα οποία αυτή τη στιγμή δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να επενδύσει κάποιος το γυναικείο μπάσκετ. Σίγουρα χρειάζεται κατάλληλη προβολή. Σίγουρα χρειάζεται κατάλληλοι άνθρωποι για να πλαισιώσουν μια ομάδα. Είναι δύσκολο».