Γεννημένος μαχητής ο Ντόντα Χολ

Η αλήθεια είναι ότι δεν έφερε και τόσο ενθουσιασμό στον κόσμο του Ολυμπιακού η είδηση για την απόκτηση του Ντόντα Χολ. Πιστευόταν πως θα έφερναν οι «ερυθρόλευκοι» ένα πιο δυνατό όνομα για τη ρακέτα τους. Το παρελθόν του Αμερικανού, τα δύσκολα παιδικά χρόνια, αλλά και μια τραγική απώλεια σε ηλικία μόλις 13 ετών διαμόρφωσαν τον άνθρωπο και τον… παίκτη που θα συμπληρώσει την frontline του Ολυμπιακού. 

Ο Χολ γεννήθηκε στη μικρή πόλη Λούβερν της Αλαμπάμα και ο δρόμος που τον έφερε μέχρι το ΣΕΦ και τα ερυθρόλευκα του Ολυμπιακού ξεκίνησε με μια τραγική απώλεια, αλλά και με πίστη από ένα παιδί που αποφάσισε να μην τα παρατήσει ποτέ. Στις 30 Νοεμβρίου 2010, ο Ντόντα, τότε μαθητής της 8ης τάξης, έκανε το ντεμπούτο του με την junior varsity ομάδα του Λυκείου Λούβερν. Ήταν χαρούμενος – όχι τόσο για το μπάσκετ, αφού τότε το μπέιζμπολ ήταν η μεγάλη του αγάπη, αλλά γιατί στις κερκίδες, ψηλά, καθόταν ο πατέρας του, ο Ντόναλντ.

Ήταν ο μεγαλύτερος υποστηρικτής του. Ο άνθρωπος που δεν έχανε παιχνίδι, που έπαιζε μαζί του ώρες ατελείωτες στην αυλή, μέχρι να ευστοχήσει σε κάθε σουτ και να βγάλει κάθε άμυνα ο Ντόντα. Εκείνο όμως το παιχνίδι, επρόκειτο να είναι μοιραίο. «Το παιχνίδι μόλις είχε τελειώσει», θυμάται ο προπονητής του Λυκείου, Ρίτσαρντ Ντόρσεϊ. «Είχαμε ανταλλάξει χειραψίες με την άλλη ομάδα και φεύγαμε από το γήπεδο, όταν ξαφνικά ακούστηκε αναστάτωση στις κερκίδες. Σήκωσα το βλέμμα και είδα τον πατέρα του Χολ ξαπλωμένο.»

Στα αποδυτήρια, ο Ντόντα έβγαζε τη φανέλα του όταν κάποιος μπήκε μέσα. «Μου είπαν να πάω να δω τον πατέρα μου», λέει ο Χολ. «Άρχισα να ανεβαίνω τα σκαλιά, αλλά με σταμάτησαν. Μου είπαν να μην πάω εκεί πάνω. Τότε γύρισα πίσω… γιατί ήξερα πως είχε γίνει κάτι πολύ κακό». Ο Ντόναλντ Χολ υπέστη καρδιακή προσβολή, περίπου τη στιγμή που ήχυσε το buzzer beater και ενώ παρακολουθούσε τον γιο του να παίζει. Λίγο αργότερα, δεν κατάφερε να αποφύγει τον κίνδυνο και έφυγε από τη ζωή στα 45 του χρόνια.

Για τον 13χρονο Ντόντα ήταν ένα χτύπημα που θα μπορούσε να τον λυγίσει. Όμως, έγινε το ακριβώς αντίθετο. «Πριν συμβεί αυτό, το μπάσκετ δεν ήταν καν κάτι που περίμενα με ανυπομονησία στη ζωή μου», παραδέχεται. «Ήταν μόνο μπέιζμπολ. Μετά… όλα άλλαξαν. Ήμουν στο γυμναστήριο έξι-επτά ώρες κάθε μέρα. Η αγάπη μου για το παιχνίδι γεννήθηκε μέσα από εκείνον τον πόνο.»

Η μητέρα του, Μαίρη, είδε το πείσμα στα μάτια του γιου της. «Μετά την κηδεία, την επόμενη κιόλας μέρα, πήρε την μπάλα και βγήκε στην αυλή. Τότε είπα, “θα τα καταφέρει.”». Ο προπονητής Ντόρσεϊ έγινε το στήριγμά του. «Ήξερα ότι έπρεπε να είμαι εκεί για εκείνον, όποτε με χρειαζόταν. Να γίνω ο ώμος που θα ακουμπούσε.». Τα επόμενα χρόνια ο Χολ εξελίχθηκε γρήγορα και κατάφερε να κάνει το παραπάνω βήμα και εν τέλει να βρεθεί στο μεγάλο Λιμάνι.