Έγραψαν ιστορία

Είναι στιγμές που η αλήθεια μοιάζει ψέμα. Είναι στιγμές που το μυαλό κάνει ταξίδια σε κόσμους μακρινούς. Ονειρεύεσαι και ξυπνάς ένα πρωί ή μάλλον ένα βράδυ και τα όνειρα σου έχουν γίνει πραγματικότητα. Αυτό συνέβη και με τα παιδιά της ομάδας βόλεϊ του Ολυμπιακού. Η αλήθεια, ότι άντεξαν τόσους μήνες χωρίς φράγκο στην τσέπη, μπορεί για κάποιους να μοιάζει με ψέμα. Το τρέμπλ που πήραν για πρώτη φορά στην ιστορία του τμήματος είναι αλήθεια αλλά μοιάζει και αυτό με … ψέμα.
Η ιστορία θα είναι καλή με αυτά τα παιδιά για την έγραψαν μόνα τους την ΙΣΤΟΡΙΑ. Ο Ολυμπιακός δεν είναι απλά πρωταθλητής. Είναι μια ομάδα που θα μείνει στην ιστορία γιατί έφτιαξε έναν μύθο. Πόσο εύκολο είναι να φτιάξουν οι … άφραγκοι το μύθος τους. Όταν η ομάδα είναι μια οικογένεια, όταν ο κόσμος και η αναγνώριση του είναι το μεγαλύτερο πριμ, τότε ναι είναι επιτυχημένη.
Τα παιδιά αυτά δεν έχουν χρήματα για να ζήσουν όπως θα ήθελαν. Αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα αλλά ανήκουν σε μια κλασσική ομάδα του Ολυμπιακού. Παλιά. Τότε που ο Ρωσίδης, ο Μουράτης και ο Μπέμπης έπαιζαν για μια πορτοκαλάδα. Άλλες εποχές. Κανείς δεν θέλει να γυρίσει εκεί αλλά αυτό έδειξαν φέτος οι αθλητές του Καλμαζίδη και ο κόσμος το αναγνώρισε αυτό. Τα παιδιά αυτά δεν περίμεναν πριμ. Βαρέθηκαν να ακούν. Το μεγαλύτερο πριμ είναι ο κόσμος.
Ο κόσμος που γέμισε το κλειστό του Ρέντη μετά από το τέλος του αγώνα για να αποθεώσει τους πρωταθλητές και προπάντων τον προπονητή τους, τον Γιάννη Καλμαζίδη. Αυτός ο κόσμος έκανε τον Τζούριτς να πάρει το μικρόφωνο και να φωνάξει πως χαρίζει την κούπα στον κόσμο που είναι ο μοναδικός που είναι δίπλα στην ομάδα. Πέρσι ο συμπατριώτης του, Ιβάν Μίλκοβιτς είχε σκαρφαλώσει την ίδια ημέρα στα κάγκελα για να συναντήσει τον κ. Συγγελίδη και τον κ. Μαρινάκη αλλά το έκανε για να … συγκινήσει. Την ίδια ημέρα είχε ζητήσει κάποια τσουβάλια χρήμα για να μείνει και περίμενε πως θα δοθούν.
Ο Τζούριτς ανέβηκε πάνω στο τραπέζι αλλά δεν ζήτησε κάτι. Ξέρει ότι τα ταμεία είναι άδεια. Την ίδια ώρα ο κόσμος του Ολυμπιακού τραγουδούσε τον ύμνο και τον στίχο με τη Σάντος του Πελέ. Πολλοί ανατρίχιασαν. Πριν από την απονομή οι παίκτες είχαν κόψει κομμάτια κάποιων πολιτικών εφημερίδων που είχαν πάνω φωτογραφίες και του Παπανδρέου και τα έριχναν στον αέρα. Ούτε γιορτές τύπου ΝΒΑ που γίνονται στο ΣΕΦ, ούτε οι φιέστες που έχουμε δει στο Καραϊσκάκη. Εδώ υπάρχει ο φτωχός και ο πλούσιος Ολυμπιακός.
Την στιγμή που οι οπαδοί φώναζαν για τον Πελέ ο Κουβανός Ντεσπέιν ξεσάλωνε… Φιλούσε το τρόπαιο. Όταν ανακοίνωσαν πως είναι πολυτιμότερος παίκτης του πρωταθλήματος φώναξε «Όλε, Όλε» και ο κόσμος τον αποθέωσε. Από την άλλη το ζευγάρι Γιαμπλόσκι, έβγαζε μάτια πως είναι φουλ ερωτευμένο. Ο ένας κοίταζε τον άλλο στα μάτια και προσπαθούσαν να ζήσουν μαζί τις μεγάλες θρυλικές στιγμές. Ο φροντιστής ο κ. Μπλέτσας δεν είχε να σκουπίσει και να πλύνει αλλά να τρέξει να φωνάξει «Αυτό είναι το σωστό. Πρωτάθλημα και κύπελλο στον Ολυμπιακό». Άρρωστος με την ομάδα. Άκουγε κανείς τον γιο του Ανδρεάδη να λέει κούπα και έβλεπε τα παιδιά του Καλμαζίδη να έχουν βάψει λίγο τα πρόσωπα τους. Ο Ολυμπιακός είναι μια οικογένεια. Ο Ολυμπιακός είναι πλούσιος γιατί έχει αυτό τον κόσμο και γιατί έχει τέτοιους παίκτες. Αυτό είναι το μεγαλύτερο πριμ. Έχει το όνομα έχει και τη χάρη.